Ziel en zaligheid

De apothekersassistenten zetten een actie op touw om de farmaceutische patiëntenzorg overeind te houden. Waar zijn de apothekers? De NZA ziet geen direct gevaar voor de zorg omdat er weinig of geen apotheken failliet gaan. Is dat een doel of een meetinstrument ofzo? Of meer wetenschappelijk: is dat een hard eindpunt. Een meer belachelijke redenering kun je er niet op na houden. Optima Farma maakt zich, terecht, zorgen over zo ongeveer alles want zich in het directe patiëntencontact aan de balie plaatsvindt. Discussies over geld in plaats van gesprekken over zorg, discussies over merken van doosjes in plaats van uitleg over de werking en de verwachtingen van het geneesmiddel, discussies over kosten en levering van verbandmiddelen in plaats verstrekking zodat een client direct geholpen kan worden, discussies over zelf betalen van incontinentiemateriaal in plaats van uitleg over de beschikbare mogelijkheden om een probleem op te lossen. En zo kunnen we nog even doorgaan.

Dan zou je toch redelijkerwijs mogen verwachten dat de KNMP meteen aansluit. Dat meteen duurt in Den Haag ongeveer 1 week. Het PW was iets sneller. Zowel het PW als de KNMP doen een en ander vervolgens af als een soort ingezonden mededeling. Geen mening, geen (hoofd)redactioneel commentaar, geen steunbetuiging. Totaal niks. Wat een vakblad, wat een beroepsorganisatie. Het komt over als een enige- en algemene kennisgeving. En als je er iets van vind wordt dat gewoon gecensureerd en plaatsen ze het niet. In het kader van duurzaamheid mag je je overigens afvragen of het ontvangen van de papieren versie van het PW nog wel van deze tijd is. 

Nog maar even terug naar de column van vorige maand. De reacties varieerden van “pittige column” tot “wat heb ik weer genoten” via “eindelijk iemand die durft te zeggen wat dagelijkse realiteit is” tot “not amused at all”. Ook dat laatste begrijp ik. Het gaat mij om het instituut keten en niet om de wel betrokken apothekers die ondanks alles er het beste van proberen te maken. En ja ook niet alle miniketens zijn even best en ook niet alle zelfstandigen. Kijk edoch wat er ondertussen gebeurt. BENU sluit contracten af met verzekeraars voor jaarleveringen. Boots is wat dit betreft op zijn schreden teruggekomen. Los van alle vakinhoudelijke vraagtekens is het dan toch van de pot gerukt dat ondertussen de werknemers van de ketens zich het rimram werken om de zaak draaiende te houden en Optima Farma een actie op touw zet om de zorg overeind uit te houden. Zoals gezegd blijven de ketens gewoon op alle fronten aan de stoelpoten van de apotheek zagen. Bij de KNMP mag de discussie over het lidmaatschap van de ASKA wel weer eens op tafel komen en breed gevoerd worden.

Ondertussen moet ik lachen over de aanpassing van de herregistratie eisen inzake de intervisie. Het moet onder begeleiding van een coach. Waarom doen zorgverleners het zonder coach? Omdat het een moetje is waarschijnlijk, ze zien het nut niet en twijfelen aan de toegevoegde waarde. Verplicht doorgezaagd worden. Tsja. Het is ook mijn wereld niet. Ik wil graag ervaringen uitwisselen maar niet op die manier. En natuurlijk is de ene coach de andere niet. Waarom lopen er zoveel werkloos rond als je het PW mag geloven. Voor alles is een reden te bedenken.

In de apotheek kwamen ondertussen 10 dozen Merci voorbij en taart etc etc. Wij lijden geen honger en hebben geen watersnood gehad. Krabben achter de oren doen we wel. Word je weer eens overladen met verwijten dat je niet eens mebendazol kunt leveren. Nou dat kunnen we wel maar zo’n doossie uit het buitenland is nou eenmaal stukkie duurder. Be-lach-e-lijk hoe het in Nederland geregeld is. Soms wel ja.
Het is weer vakantietijd. Dan krijg je dus weer paniektelefoontjes. Nu vooral uit kustplaatsen in Nederland. Ik citeer: “ik was al blij met jullie maar nu weet ik echt waarom”. Zoals het hier is, is het nergens. Ze hebben het niet, ze kunnen het niet bestellen and so on.
Als je de EK-voetbalfinale tussen de Italianen meemaakt, of wanneer je ’s avonds thuis buiten eet, kijkt hoe de vogeltjes eten, drinken en badderen, een veldmuis aanschuift om te drinken, een roodborstje bijna dagelijks via stoel, tafel en bord kijkt of er nog wat van zijn gading is en een flinke pad de oversteek waagt van de vijver van de ene buur naar de ander, dan, dan ben je alle sores weer vergeten.

Mario Reyes & Andrea Bocelli: Sin Tu Amor
Ter nagedachtenis aan mijn vader, toch nog onverwacht op 85-jarige leeftijd naar zijn laatste rustplaats begeleid.

Carlo Schneider
info@apotheekkennisbank.nl
Laren Nh