Wil je um ff zien?

Nu mag u even nadenken wat de context was waarin deze vraag tijdens een huisbezoek aan mij werd gesteld.

Wij zijn in Laren in de loop der jaren wel wat gewend. Broeken uit, topjes omlaag, verzoeken om een rug in te smeren, een teek verwijderen, wespensteek behandelen, EpiPen erin jassen, naar de SEH rijden, 1-1-2 bellen, splinters eruit halen, verbandjes aanleggen, verzoek om suspensoir aan te meten, op luizenzoekjacht, reanimeren. Je ken het zo gek niet bedenken of we hebben het meegemaakt. Draaien wij onze hand niet meer voor om. Vorige week nog kwam een klant, goed voor meer dan 1 miljard (!) vóór de komma, even langs om naar een wond te laten kijken en te laten verzorgen. Laagdrempelig zijn we in ieder geval.

Corona of geen corona. Als het noodzakelijk is gaan we gewoon op huisbezoek. Er kwam een bezorgrecept voor ipratropium voor een mevrouw van 80+. Dus ff bellen of ze weet hoe het werkt. Neen, de dokter had niks verteld. Dan ziet u mij zo verschijnen. Je ken achter op de dam parkeren, zegt ze. Toen ik de dam bij de boerderij opreed dacht ik, shit, haar man is onlangs overleden. Eerst wat social talk, hoe het gegaan was etc. Nietsvermoedend deed ik de inhalatie instructie. Wenste haar nogmaals veel sterkte met het verlies. Stond op en wilde gaan. Toen zei ze: wil je hem nog ff zien? Dan weet je aan wie je al die jaren een medicijnrol hebt geleverd. Nou kende ik hem wel hoor, daar niet van. En zo stond ik dan in de slaapkamer tussen de rouwboeketten waar meneer er in zijn beste pak keurig bij lag. Hij wordt een beetje paars zei ze maar verder mooi toch? Zeker weten. Toen ik in de auto zat kwam mevrouw nog naar mij toe met een doos jodenkoeken. Als dank voor bewezen diensten. Dat was al met al een bijzondere gewaarwording. Afscheid nemen van een terminale patiënt had ik wel een paar keer meegemaakt. Weer een ervaring rijker.

De consultgeprekken gaan ook gewoon door. Afgelopen 2 weken keertje of 5. Allen met dames op leeftijd. Wat ben ik blij dat ik naar u toegekomen ben, in de apotheek van ziekenhuis wisten ze mij niks vertellen. Dank voor uw expertise, dat was in onze vorige apotheek wel anders. Thank you so much, you really make life easier. Dank voor uw uitleg, nu kan ik met een gerust hart met de medicijnen beginnen. En de laatste kwam met 2 flessen wijn. Kijk daar doen we het voor.
Briljante opmerking trouwens van een doktersassistente in het ziekenhuis. De dokter schrijft het voor dus het zal wel goed zijn. Pardon? Dat is geen argument zei ik toen. Oh, zegt ze. Dan zal ik even overleggen. Nou het was dus overduidelijk niet goed en moest worden aangepast. Als we zo beginnen met antwoord geven dan weet ik het wel. Het overkwam ons afgelopen maand twee keer. Wanneer je een 90-plusser stoney melony wil krijgen met een mega dosis opiaat was het een uitstekende poging. Stelletje mutsen, denk ik dan maar weer.

Nog even terugkomend op de enigszins suggestieve kop van de column. Ik ben ooit ontboden om tekst en uitleg te geven over epilepsiemedicatie en opiaten bij een semi terminale man met prostaatkanker. Onder de mededeling, dan heb ik dit ook nog, vond hij het nodig het laken opzij te schuiven waar hij naakt onder bleek te liggen. Dan doe je maar of je blond bent. Over wat er te zien was doen we maar het zwijgen toe. Zeg maar zo, zeg maar niks.

Wat we vorige maand ook meemaakten is een vorm van “ramptoerisme”. We kregen bezoek van een apothekersassistente uit het oosten van het land. Ze was hier op vakantie en wilde toch even de apotheek van die columnist bekijken. Dat ze mij niet hoefde te zien was helaas een minpuntje. Misschien maar goed ook want dan was een droom wellicht in duigen gevallen.
Aan het eind van ene middag werden we gebeld door een klant: ik lees dat jullie binnenkort gaan sluiten. Wat een ramp, wat moeten we in Laren zonder jullie, dat kan toch niet waar zijn? Waar leest u dat vroeg de assistente. Op internet. Ik schoot in de lach, dan weet ik het wel: het is bijna 18 uur. Tsja, begrijpend lezen heet dat geloof ik maar in ieder geval toch iemand blij gemaakt.

Wij krijgen steeds meer klachten van klanten en instellingen inzake leveringen diabetestestmaterialen, verband, inco, drinkvoeding, catheters etc. Doen wij dan niet ons best. Tuurlijk wel. Waar ligt het dan aan? Wat denk je zelf? Altijd prijs. In dit geval CZ. Wat een droefenis. En als Zilveren Kruis ook die kant op wil wordt het hier echt een kolerebende. Is het goedkoper, waarschijnlijk niet of nauwelijks. Efficienter, voor niemand. Klantgerichter, voor niemand. Duurzamer, voor niemand. Dus waar wachten we op?

De KNMP berichtte van het onderzoeksrapport van KPMG dat apothekers meer regeldruk ervaren. Weet u nog dat ik ook tot de ondervraagden behoorde, in ruil voor een reep chocolade. Rapportjes zijn net als de chocolade: zoethoudertjes. De vraag waar het om draait is wat er nu eindelijk gaat gebeuren, komen de grote onderwerpen op tafel of blijft men tot in de lengte van dagen om de hete brij heendraaien. Ik vermoed van wel. Heb bij ons aller KNMP ook maar weer eens gedropt om er echt vaart achter te zetten. Enfin.
Vermoedelijk gaat de minister nu wachten op realisatie van de ijzeren voorraad die er nooit gaat komen. Zijn we weer enkele jaren verder. Het blijft dus aanmodderen. Het aantal nazendingen bij ons is onverminderd meer dan 100.
Tot slot nog maar eentje die ik niet zelf bedacht heb maar onder de noemer omdenken op de farmakolom danwel de clientèle nogal eens van toepassing is: Met sommige mensen hoef je niet in discussie te gaan. Want als jij gelijk hebt hebben zij het toch niet door. Citeert deze wijsneus, haha.

In een melancholische bui: Marianne Faithfull

Carlo Schneider
info@apotheekkennisbank.nl
Laren Nh