Wat je al niet meemaakt

De vorige column deed intern en extern wat stof opwaaien. De dames waren niet geheel amused over dat heen-en-weer-ja-maar gedoe. Gaat dat over ons?

Nou ja, dat kon ik natuurlijk moeilijk ontkennen. Anyway. Achmea haakte dezelfde avond al aan. Een mail met verwijzing naar de column. Men is van mening dat je van ieder EU gesprek moet kunnen aantonen, via EPD of anderszins, dat het inderdaad echt een EU is en hoe je dat bent nagegaan. Heb een mailtje teruggezonden dat ik het fijn vond dat ze de column zo snel hadden gelezen, met cc-tje naar de juridische afdeling van de KNMP en mijn zorgmakelaar. Inmiddels hebben ze de zaak verrekend en is Achmea van mening zorgvuldig te zijn geweest. Gelijk hebben is een. Krijgen is van een geheel andere orde maar dat wist u al. Relatiebeheer, wat is dah? Het Calimero-effect is wat resteert.

Nieuw gezeik is dat wij mogelijk de belastingdienst op ons dak krijgen. Enkele jaren geleden zijn assistentes ingehuurd tijdens een langdurig ziekteverzuim. Het betreffende detacheringsbedrijf heeft grootschalig geen belasting betaald en de belastingdienst wil dat nu na het faillissement bij de apotheken verhalen. Gaat nog een leuke kwestie worden.

Verbazingwekkend blijft het aflevergedrag van sommige polikliniekapotheken. Client belt om 10 voor zes op waar de ontslagmedicatie blijft. Wij weten van niks. Ze ging zelf verhaal halen en zo bleek ons de volgende ochtend dat er doodleuk voor 3 maanden de vorige avond was geleverd terwijl er nog voor 2 maanden in huis was. LSP, kennen ze dat in Nieuwegein? Dit is gewoon ongewenste handel waarbij de patiënt weer met verschillende merken bij ons komt vragen hoe en wat. Ze leren het ook nooit.

Medicatie overdracht is trouwens overal een drama. Mijn pa verbleef in het ziekenhuis en daarna weken in de revalidatie. Ondanks correct AMO ging het mis van thuis naar ziekenhuis en vervolgens van ziekenhuis naar revalidatiekliniek. Medicatie wordt domweg niet gegeven. De bloedsuiker werd in het ziekenhuis wel dagelijks gecheckt. In de revalidatiekliniek gebeurde nada. En als je er naar vraagt krijg je van de instellingsarts te horen dat ik toch wel een beetje vertrouwen mocht hebben. Nou niet dus. Ze hebben in 5 weken 2 keer een dagcurve gemaakt en op die 2 dagen insuline bijgespoten. Vervolgens bleef het daarbij. Ongelofelijk. Ook thuis werd volstaan met een wekelijkse dagcurve. Bloedsuikers boven de 20. Thuiszorg in de stress want ze wisten niet wat ze moesten bijspuiten. Daar zijn ze vervolgens een uurtje zoet mee geweest. Vervolgens ben ik mij er tegenaan gaan bemoeien hoe zinloos dit is. Als je er niet bovenop zit ben je aan de goden overgeleverd. Beschamend. Gelukkig dacht de huisarts wel mee.

Ach, en wat je verder hoort of ziet en eigenlijk niet wil weten: de een van 75 ontvangt je thuis in zijn onderbroek op de bank, de ander laat haar broek zakken en of je even wilt kijken, een gespierde gast van 25 zegt dat ie vroeger veel drugs heeft gebruikt en daarom een sterke pijnstiller nodig heeft, de volgende gebruikte onlangs een overdosis GHB, iemand vertelt honderduit dat ie 2 maanden naar Schotland gaat voor een alcohol ontwenningskuur, een dame van 82 vraagt of ze naast de Flagyl ovules dan toch echt niet een glaasje wodka mag, ook al is het maar eentje, plse.. Een hoogbejaarde dame van 96 meldt mij terloops dat ze er binnenkort mee gaat stoppen. Ik zeg wat bedoelt u. Nou jongen, bijna bestraffend, denk toch eens ff door. Met de rozenkrans in haar handen is ze ingeslapen. Het was goed zo.
Het deed mij terugdenken aan mijn oma, alweer 41 jaar overleden. Voor haar middagdutje deed ze altijd de rozenkrans. Als mijn broertje en ik bij haar logeerden vroeg ze of we een tientje, zo heet dat, meededen. Dat deed je gewoon, zonder nadenken of gesputter. Op je knieën, handjes gevouwen, naast oma in de grote stoel, 10 weesgegroetjes en een Onze Vader. Vervolgens gingen we blijmoedig verder met knikkeren. Het waren echt andere tijden.

Sting: How fragile we are.

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl