Vakantie

Vakantie! Jaja, een vakantiecolumn in december. Had even tabak van de farmacie en terwijl u zich uit de naad werkte zat ik vorige maand in verweggistan. Ondergetekende is al 25 jaar een verwoed globetrotter.

De ouwegetrouwe rugzak is inmiddels wel ingeruild voor een klein koffertje, max 12 kg dat wel. Met het klimmen der jaren zoek ik toch iets meer comfort. Reizen is kennismaken met andere culturen, andere (eet)gewoontes en andere mensen. Reizen is ook afzien. Ziek zijn op vakantie is nooit echt fijn.

Ooit zat ik in Etosha lekker basic op een campsite. Na een dagje neushoorns en olifanten loop je des avonds doodgemoedereerd met je pleerol en tandenborstel naar de wasruimte. Zie je daar een collega staan. Holy rhino! Het was notabene mijn voorganger die hiero voor mij beheerde. En om het helemaal erg te maken: tijdens een tussenlanding op weg naar huis zie je daar ook weer een collega. Die had ik het jaar ervoor in Myanmar leren kennen. Myanmar is wel een van de meest gastvrije landen die ooit bezocht werd. Ben er wel bijna dood gegaan. Althans, het was in de regentijd. Het water stond soms hoog in de straten. Je loopt op blote voeten in slippertjes, ook al vanwege de verplichting in de tempels. Een piepklein wondje veroorzaakte een hele dikke opgezwollen poot. Gelukkig had ik ciproflox meegebietst uit de apotheek. Dat kostte hier toen bijna 100 piek per doosje. Dankzij dat spul ging het na een aantal dagen langzaam beter. Heb toch maar ter plekke een doosje extra gekocht, voor 2 euro. Uit India, toen al in 2002.
Tijdens die reis kwam ik via een lokale gids bij een klein verzorgingshuis. Gebrek aan medicatie, wat dacht je. Simpele oplossing: je loopt de lokale apotheek in, koopt simpelweg wat ze nodig hebben en voor relatief weinig geld konden ze weer even vooruit. Had ik mijn goede daad weer gedaan.
Verbazingwekkend trouwens dat je buiten Europa zo ongeveer alles in de apotheek kunt kopen wat los en vast zit. Recept? Huh? Wat ik al niet zo had kunnen kopen. Van antibiotica tot anabolen en van klasse IV-cortico's tot opiaten. In Vietnam waren op een lokaal marktje gewoon losse antibioticastripjes verkrijgbaar die keurig werden verpakt in een stukje krantenpapier.

Gedurende een trip door Zuid-Afrika werd mijn reismaat overvallen door ischias. Kon niet meer voor- of achteruit. Baaluh! De plaatselijke apotheker wist raad. Hij had een verpleegkundige in dienst die steevast sister werd genoemd. De sister jaste er een cocktail in van een cortico, lidocaine en 2 NSAID’s. Verder werd flink wat magnesium geadviseerd en lots of water. En deed het wat? No way. Enkele dagen later bood een fysio wel uitkomst met wat acupunctuurnaalden en 2 hele simpele maar doeltreffende oefeningen.

Mijn sterrenbeeld is kreeft. Dat betekent gevoelige ingewanden. Zeggen ze. Natuurlijk ben je in verweggistan op je hoede met wat je eet en drinkt. Toch komt het er bij mij erg makkelijk boven en onder uit. In Midden-Amerika dus aan de schijterij door een pizza. Na de hele nacht op de plee gezeten te hebben poogde ik de volgende ochtend een wandeling downtown. Zonder pleerol. En ja hoor, het openbaar toilet had ook niks. Geweldig. Mijn achterwerk werd dus maar afgeveegd met enorm “goed” absorberende plattegrondjes en foldertjes uit mijn rugzakje. Op de salar de Uyuni overkwam mij hetzelfde door spaghetti met een overdaad aan spaanse pepers. Nadat de maag leeg was, waren de darmen aan de beurt. Heerlijk om des nachts bij 5 graden naar een half open toiletgebouwtje te lopen met een sta-plee. Vervolgens klettert het naar beneden. Daar voel je je niet gelukkiger door. Met loperamide werd vervolgens een driedaagse trektocht toch nog leuk.

Gezellig is het ook vaak op dergelijke reizen. Je ontmoet wat locals op een pleintje. Habla un poco Español. Er wordt wat muziek gemaakt. Je koopt wat rum en cola alsmede bier bij de plaatselijke slijter en je hebt een avondje lol. Edoch liep het wat uit de hand. En als je dan slaapt op 3 meter hoogte in een boomhutje aan het strand en het toiletgebouw is 50 meter verderop, wat doe je dan? Ik laat het maar aan uw verbeelding over. 
Weet je wat ook erg is? Mijn reisgenoot toog des nachts in de jungle met een zaklamp naar het toilet. Toen deed die zaklamp het niet meer. En in het aardedonker heeft ie 3 uur op de wc gezeten totdat het lichter werd en hij de weg terug kon vinden.
Zeeziek is ook fun. Wil je gaan snorkelen op het grote rif, is het k-weer. En inderdaad. Op de heen-en terugweg hing ik weer eens over de railing. Maar het snorkelen was geweldig. Ook al kwam het met bakken uit de lucht. En afgelopen maand dan? Nou, er ging werkelijk niks maar dan ook niks mis. Een ware zeldzaamheid in mijn geval. Meer “sterke” verhalen volgen wellicht een andere keer. 

Have a good 2017. We gaan ervoor.
Coldplay: Viva la vida!

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl