Oorlog

Jongen, ik hoop dat je nooit mee hoeft te maken wat oorlog is. Oorlog is verschrikkelijk.

Vorig jaar is mijn vader overleden zoals u weet. Voor het eerst ben ik blij dat hij er niet meer is. Dat zijn oorlogstrauma’s niet weer opleven nu door het gebeuren in de Oekraïne. Honger, armoede en hoe hij als joch van 8 zijn dementerende oma in de bolderkar kilometers ver door het heuvelland mocht trekken tijdens de vlucht, lees evacuatie, voor de Duitsers. Ze woonden 100 meter van de grens. WO II heeft zijn levensweg zeker medebepaald. Daar krijg ik als kind op de een of andere manier toch ook wat van mee.

Alle oorlogen zijn verschrikkelijk, ook burgeroorlogen, maar wat nu gebeurt raakt toch velen meer dan ooit. Misschien vanwege het gevoel dat we er direct bij betrokken kunnen raken of omdat een grootmacht een rol speelt. Je kunt er weinig aan doen maar toch wel wat. Hier in het dorp zijn diverse burgerinitiatieven waarbij zelfs voor eigen rekening huizen worden gehuurd. Buurtapps en straatapps helpen bij het inrichten van die woningen. Meubels, servies etc. Toevallig had ik net een salontafel in de aanbieding. Die heeft zijn weg gevonden. De dames in de apotheek hebben bijgedragen aan kleingoed. Her en der wapperen nog immer geel/blauwe vlaggen. Diverse gebouwen zijn geel/blauw verlicht geweest.

Van een buurvrouw met Oekraïense bouwrelaties kregen we een waslijst met verzoeken voor genees- verbandmiddelen. Tsja, die geneesmiddelen. Het mag niet en veel bestaat in NL niet. Dus dan maar een aantal dozen met hulpmiddelen gevuld. Die zijn binnen 48 uur op transport naar het oosten van Polen gegaan. En vervolgens richting omgeving Lviv. Vanuit de regio kregen we het verzoek om aan diverse noodopvanglocaties te leveren. Geen probleem. We hebben ervaring. Vele jaren geleden beleverden wij een AZC met bijna 1000 bewoners. Vooral uit voormalig Joegoslavie, Iran, Irak en Somalië. We printen nu bijsluiters in het Oekraïens, tot en met inhalatie instructies aan toe.

Voor de geneesmiddeldeclaraties vullen we keurig 2 formulieren in, melden we het digitaal aan, plakken we een postzegel en gaat het CAK tienduizenden declaraties van zorgverleners handmatig verwerken. Wat een slimpies. Geef de vluchtelingen een tijdelijk COA nummer en je bent van een hoop gedoe af. Tot 2 keer toe wilde een vluchteling haar medicatie betalen. Neen, dat hoeft niet. Is geregeld. Maar het zijn dure medicijnen. Is geregeld. Vervolgens barstten ze in tranen uit. Uit dankbaarheid. De dames aan de balie houden het dan ook niet droog. Je wilt echt niet in hun schoenen staan. Het toeval wil overigens dat ik in een zo geheten "Joods monument" woon. De voormalig bewoonster is in 1943 gedeporteerd naar Auschwitz en aldaar op 45-jarige leeftijd overleden. Heb haar gedenkteken bij het Holocaustmonument in Amsterdam geadopteerd.

In Laren gaat het leven gewoon verder. De contrasten met het oosten van Europa zijn groot. Het poffertjesrestaurant is weer opgebouwd aan de Brink, bij zonnig weer zijn de terrassen helemaal gevuld van laat in de ochtend tot laat in de avond. Alsof er niets aan de hand is. Er staat hier gewoon een Lamborghini Aventador voor de deur, 6 ton. Alsof het niets is. It is a mad mad world.

En de apotheek dan? Ach hier voeren we onze eigen oorlogjes. Op onze manier welteverstaan. Altijd wel reuring in de tent. De KNMP maakt attent op de artsenverklaringen omdat de verzekeraars ook gecontroleerd worden. Nou echt zielug. Dan gaan we gewoon door met de ezetemibe aanschrijven en daarna… Vul zelf maar in. Van voortschrijdend inzicht heeft blijkbaar niemand gehoord.
Wij verlenen gewoon zorg. Patiente kon pas na 5 weken bij dermatoloog terecht. Huid zag er niet uit. Je belt ff met de poli en binnen 2 uur kon ze terecht. Zij blij en de dermatoloog viel bijna van zijn geloof af nadat hij vernam dat de apotheker het consult geritseld had. Dat had ie nog nooit meegemaakt. Nee heb je. Ja kun je krijgen toch?
Ben ik te min? De grootste giller was een telefoontje van iemand met een buitenlandse achtergrond. Ze wilde iemand spreken die doorgeleerd had. De assistente verbond met mij door. Ze vroeg wat mijn achtergrond was. Ik zei apotheker. Niet goed genoeg, ze moest een professor farmacie hebben en de hoorn werd zonder pardon erop gegooid. Nog nooit meegemaakt.

In plaats van lekkernijen sluiten we deze keer af met een prachtige bos bloemen. Voor een van de dames omdat ze een wond van een client had verbonden.

Marlene Dietrich: Sag mir wo die Blumen sind.

Carlo Schneider
info@apotheekkennisbank.nl
Laren Nh