Kent u mij nog?

Ben je als apotheker zichtbaar of onzichtbaar? Word je door de patiënten gemist als ze je niet zien of heb je zelf last van een onzichtbaarheidscomplexgevoel?

Alsof de duvel er mee speelt kreeg ik de achterliggende periode herhaaldelijk van patiënten via de assistentes de vraag of ik er nog wel was. Of dat ik opgehouden was met werken? Ze zagen me nooit meer. Wel die andere man. Say what? Ben notabene iedere dag van 8-18 uur in de toko aanwezig. Hoe ken dat?
Sedert eind vorig jaar hebben wij dus een nieuwe 2e apotheker. Jonge gassies moet je natuurlijk drillen. Of vormen. Euh. 
Onze Apios wordt dus gestimuleerd vooral ook aan de balie te staan. In het hok, lees kantoor, leer je het vak niet. Aan de balie laat je zien dat je de apotheker bent, maak je net het verschil met een assistente. Op de werkvloer zie je wat er gebeurt, kun je met raad en daad bijspringen.

Daarom zit ik dus te vaak in mijn hok. Snif. Kan ik wel columnpies schrijven. Wij hebben ook een beleid dat de telefoon maximaal 2 keer over mag gaan voordat ie wordt opgenomen. Neen, we doen niet aan k-bandjes met die eindeloze woordenbrij. Dat viel de HKZ ook al op. Eindelijk een apotheek waar een telefoon nog direct beantwoord wordt. En wat doet onze brave borst? Hij zit op de telefoon als een bok op de haverkist. Krijg dus ook niet meer de kans de telefoon op te nemen. Hij geeft dan adviezen, beantwoord de vragen en helpt alle problemen uit de wereld. Niemand hoort meer mijn stem. Mijn mooie basstem als een whisky-voice. Snif. En dan gaan de cliënten dus piepen. Is die aardige meneer er niet meer, we zien hem niet meer in de apotheek. We horen zijn stem nooit meer. Wel die andere mannenstem. Het commentaar van de dames is steevast dat ik er nog altijd dagelijks de hele dag ben en dat ze de groeten zullen overbrengen. Zelfs de doktersassistenten vinden er wat van dat ze mij nog amper horen. Bijna iedere dag loop ik door het dorp. Met mondkapje. Zonder bril. Dat ding beslaat continu. Groeten doe ik iedereen. Altijd en overal. Tijdens een bezorging, en wat hoor je dan? Oh, meneer Schneider, nu zie ik het pas. Ze herkennen me niet eens meer direct. Snif snif.

De VJA heeft een zichtbaarheidscampagne gestart. Goed hoor. Maar wat te doen als je van je ketenbaas of verzekeraar continu administratieve rimram moet bijhouden. Terug naar je hok dus. Dan heeft zo’n campagne weinig zin. De klant lees patiënt wil je gewoon zien en horen. No more no less. F*ck de lijstjes.

Als de voorschrijvers weten dat je er bent bellen ze je. Vroeg en laat. Dat levert pluspunten op ten opzichte van collega’s die om 10 uur komen aankakken en om 17 uur de pen laten vallen. Ook dat houd ik onze 2e apo voor. Een huisarts begint ook niet om 10 uur. Belangrijk is dat je op een prettige manier met mensen om kunt gaan. Vriendelijk, beleefd, duidelijk. Je moet vertrouwen uitstralen. Ook dat proberen we bij te brengen. En wat doet onze jongeman? Hij geeft vrouwelijke klanten complimenten, of ze nu 20 of 80 zijn. De assistentes lagen onlangs bijna gezamenlijk in een stuiptrekking. Moet je dat horen daar aan de balie en de mevrouw vindt het geweldig. Ja zal best, ze had zich de week ervoor bij ons ingeschreven. Het fenomeen van een vriendelijke apotheker kende ze waarschijnlijk niet -).

We kregen een afscheidsbrief van een oudere dame van 90+. Ze ging verhuizen. Dank voor de goede zorgen en met de welgemeende excuses erbij. Dat ze de baxterrol nooit helemaal had opgesnoept terwijl ze deed voorkomen dat ze dat wel deed.. Maar ze was er niet slechter van geworden…Een ander stuurde een enveloppe met geld. Echt. Zo maar. Als dank voor de goede service. Zo ontzettend lief en aardig. En weer een ander leverde 20 leverworsten af. Dat doet ie wel vaker. De man heeft een groothandel in vleeswaren. Wij kijken echt nergens meer van op. Nu, 1 week na Pasen, liggen hier nog stapels chocolade eitjes. Van klanten. 
Als zelfs een BN-er een vriendje van 20 km verderop zich bij ons laat inschrijven doen we het zo gek nog niet. Zichtbaar zijn en klantgerichtheid doen 80% van het werk.

Her en der zijn inmiddels babbelboxen ontwikkeld. Beeldbellen, podcasts etc. Collega Harm kreeg er wat mij betreft terecht een waardering voor. Volg zijn voorbeeld anders krijg je er een soort Harm-wrestling bij in de toekomst; de depressieve apotheker die wegkwijnt in zijn hok, net als …. Wat heb je nu geleerd? Net als in het voetbal: noa veure!

Drukwerk: Schijn ‘n Lichie Op Mij

Carlo Schneider
info@apotheekkennisbank.nl
Laren Nh