Kanniewaarzijn

Make my day, de eerste maand zit erop. Als dit de opmaat wordt, nou nou. Dan raak ik wellicht nog aan de drank om de stress weg te drinken. Eind vorig jaar kwamen van een oudere dame enkele mooie flesjes Saint Emilion Grand Cru voorbij. Winkelwaarde 45 euri per stuk. Omdat ik altijd de tijd voor haar neem. Ze belde voor de apotheekdeur vanuit de auto, of ik ze ff wilde ophalen. Ze kon ze zelf niet meer optillen…
 
De ICT chaos is inmiddels nog niet opgelost. Zo zijn de terhandstellingsprestaties op onze facturen, heel handig maar niet heus, niet gespecificeerd. Dan staan er dus pakweg 3 onder elkaar en is het dus wachten op telefoontjes. Wij kunnen helaas ook geen onderscheid maken tussen 1 of 2 wekelijkse baxterdeclaraties. Dus stuur ik netjes een kennisgeving naar CZ, Menzis en VGZ. Menzis reageert snel en toont begrip, VGZ reageert na 3 weken en komt met een echte VGZ–oplossing: geen dus. En CZ, tja, na 1 maand nog steeds geen antwoord. Zo kennen we CZ. Daar heb ik ook nog een ander contracttechnisch akkefietje mee. Komt hier op neer dat zij mij zouden kunnen dwingen van zorgmakelaar X gebruik te maken ipv Y. Moet niet gekker worden.
Het Ranbaxy gedoe zal wel nog wel ff voortduren. Bij ons is alles uit de kast gehaald en in quarantaine gezet. Geen klant die het nog wil hebben. En ondertussen wachten we op de besluitvorming van de IGZ danwel de Minister. En ambtelijke molens draaien langzaam. Heel langzaam.

Bureaucratie in de zorg was het onderwerp van gesprek toen staatssecretaris van Rijn onlangs een van onze zorginstellingen bezocht. Over het gefreubel in baxterrollen, wie dat nou wel en niet mag. En alle lijstjes die je moet invullen of retourgeneesmiddelen je in een afgesloten doos moeten bewaren van de IGZ. Van Rijn hoorde nog veel meer en beloofde er kritisch naar te zullen kijken. Jaja, dat kennen we.
In de apotheek hoor je nog wel eens wat over aanvragen voor thuishulp. Tot schreiens toe bewogen als je hoort wat daar misgaat en hoe ouderen hulpeloos thuis bivakkeren: niet gewassen, geen ondersteuning, niks. De aanvraag was onjuist ingevuld danwel men is niet in het juiste zorghokje geduwd. En ondertussen wordt iedereen de verzorgingshuizen uitgejaagd en staan er vele kamers leeg. Dat van Rijn zich daar maar eens druk over maakt. De gemeentes kunnen dat echt niet aan.

Mijn ma werd onlangs doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Anderhalf uur later heeft ze maar eens gevraagd wanneer ze aan de beurt was. Oeps, we zijn u vergeten. Weer enkele dagen later zat ik met haar bij de internist. Die begon eerst 10 minuten lang het dossier te lezen, medicatie in te tikken etc. Hij verontschuldigde zich nog daarvoor. Ma had ik vooraf gewaarschuwd: je zegt niet dat ik apotheker ben! En ja hoor, na 5 minuten zei ze het natuurlijk toch. De toonzetting van de internist veranderde direct. Ma was een gepasseerd station en de communicatie ging vakinhoudelijk richting mij. Ik zei nauwelijks wat. Vond het wel amusant. Mijn enige vraag was: en nu voor mijn moeder zodat ook zij begrijpt wat er gaat gebeuren. En ja hoor, dat deed ie keurig in begrijpelijk Nederlands. We zaten bijna 45 minuten binnen. Positief toch?

Ons huisblad, het PW, is ondertussen ontdaan van elke vorm van geneesmiddelreclame. So boring, da’s best wennen. Geen plaatjes meer, alleen nog droge tekst. Ziet er wel wetenschappelijk uit, vind je niet? Thuis mocht ik vroeger ook al geen stripboeken lezen. Af en toe een Suske & Wiske ofzo. Nu kun je dus de aandacht volledig richten op de inhoud die er toe doet. Die lees je immers wel hopelijk? Toch niet alleen de columns of het redactioneel? Professor de Gier vestigde de aandacht op de eerste maar zeker ook op de tweede uitgifte. Moeten we meer tijd in steken net als de aandacht voor laaggeletterden. Zullen we dat rijtje aanvullen met nog meer zorgtaken? En dat alles voor steeds lager wordende tariefjes. In 2014 komt de NZa wellicht met een prestatie 2e uitgifte. Drie euro ofzo. Gaat dan ook van je reguliere tarief af. En vervolgens krijgen we nog 1 euro voor chronische uitgifte en dan heb je vanzelf al bijna een soort eerstelijns DBC. Tot slot doet er iemand ergens het licht uit. Dat kan al heel snel als artikel 13 onverhoopt geschrapt wordt. Dus kijk maar uit met elke apotheekovername.

Nog even ter afsluiting. Heeft u ook wel eens een verliefd stelletje in de apotheek? Het waren passanten uit Den Bosch. Zo verliefd, oh my God. En de veertig lentes al voorbij. Wij wisten niet waar we kijken moesten. Ze kropen nog net niet op elkaar. Er was gelukkig maar 1 andere klant in de apotheek. Een van mijn dames verzuchtte: zo zit ik thuis nog niet eens op de bank. Ach, zo valt er toch nog wat te lachen in deze 50e column alweer.

Alles is relatief. Reinhard Mey, Ueber den Wolken

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl