K-dag

Je hebt dat wel eens. Zo’n dag dat je met het hele team retedruk bent geweest maar aan het eind van de dag de idee hebt, tsjonge, alleen maar bezig geweest met gedoe en gezeik en de scherven bij elkaar te rapen.

Het was een dag in de meivakantie. Dan denk je, zal wel rustig zijn. Kom je voor achten bij de apotheek. Staan er al klanten voor de deur te wachten. Nou nou, ergens brand ofzo. In de apotheek constateer je dat de groothandel de bestelling nog niet heeft geleverd. We zitten aan het eind van de rit en de laatste tijd heeft ie zich meer dan eens verslapen. Nog maar even wachten met bellen. En ja hoor, een kwartier later is ie er. Druk druk druk. Okay dan.

De dag ervoor had ik een morfine- en een midazolamcassette geregeld. Tot mijn verbijstering is door miscommunicatie de morfine niet goed gegaan. Ofwel mogen we een koerier regelen op onze kosten. Inmiddels al 3 keer de familie van de patiënt en de huisarts aan de lijn gehad. Ging allemaal goed maar nu de thuiszorg. Tsja, druk druk. We komen pas om 21 uur. De huisarts mocht weer op pad om maar wat losse ampulletjes te spuiten. En die had het al zo druk omdat ie ook voor een andere praktijk waarnam en tot overmaat van ramp geen assistente tot zijn beschikking had. Ook zijn dag was een k-dag.

Ondertussen bellen mijn ouders. Ze hebben een nieuwe auto gekocht. Er is gedoe met de verzekering en of ik dat ff kan regelen. Net als de betaling van de auto. Pa was helemaal van de leg. Moest met spoed want de dealer ging de dag erna dicht vanwege vakantie. Kom je bij de bank: meneer u heeft een pas van uw ouders nodig. Had ik notabene de dag ervoor de bank gebeld en werd gezegd dat dat niet nodig was. Vloeken heeft geen zin dus maar van mijn rekening betaald. Whatever.
Onder lunchtijd doe ik de post. Twee afwijzingen voor coulanceregeling bij 2 van de 4 grote verzekeraars. In geval 1 is een toekomstige opname in een verpleeghuis of een hogere kans op overlijden een alternatief, in het andere geval opname in een GGZ instelling. So what.

Het verzorgingshuis belt zuchtend en kreunend of ik nog ff wat kan regelen. Tuuuuuurlijk voor jullie altijd. Wat een dag wat een dag, wordt helemaal gestoord hier hoor je aan de andere kant van de lijn. Ofwel overal hetzelfde liedje. Dan komt er een recept binnen met medische noodzaak voor calciumpreparaat X. Van het preferente middel krijgt ze verstopping. Ik ga de discussie in dit geval niet meer aan. In het volgende geval wel. We willen originele Crestor. Toedeloe. Ze hebben al 3 andere merkgeneesmiddelen maar nu is de maat vol. Krijg weer de hele riedel over mij heen wat de cardioloog vindt, en dat er al zoveel premie wordt betaald en dat ie het ook niet voor de lol slikt. Maakt me allemaal niet uit: dokken en anders wegwezen. Tien minuten later de volgende Crestor klant. Net als de ander een totaalweigeraar. Niks medische noodzaak. Ze had onze nota ingediend en kreeg die niet vergoed. Ja dat had ik zelf ook al bedacht. Ze had gebeld en de verzekeraar had gezegd dat de apotheek het gewoon kon declareren. Inderdaad, dat kan maar we doen het niet. Wij gaan niet meebetalen aan haar behandeling. Dat begreep ze dan ook wel. Ze ging weer met de verzekeraar bellen en ik meldde dat ik best bereid was voor haar te declareren als ik zwart op wit krijg dat ze de volle mep uitbetalen. Dat wordt wachten tot Sint Juttemis.

Om half zes komt een hele bulk recepten binnen. De huisartsen hebben de verzendknop gevonden. Ach wij hadden het gros al meegegeven. Dat recept komt wel. En zie daar, zo geschiedde. Om 18 uur kas opgemaakt. Bijna niks in het laadje voor ons doen. En toch was het druk. Anyway. Vervolgens trek je de deur dicht. Kom je thuis en ff in de brievenbus kijken. Een enveloppie van het CJIB. Ach dat kon er ook nog wel bij. Liefst 3 km te hard op de snelweg. Te hard is te hard. Ik gooi er maar eerst een glas wijn in. Wat een dag.

K3: ik ben een vis.
Carlo Schneider, 
Laren Nh 
info@apotheekkennisbank.nl