Hogere spygologie

Je kent het wel, die discussies over labelwisselingen for whatever reason. En dat ouderen er geen lor van begrijpen enerzijds, dat ze vervolgens fouten maken met innemen en dat ze er van in de stress raken. Een praktijkgevalletje van alle dag dan maar.

Mijn pa, 80 jaar, slikt 11 pillen per dag. Ma, 77, zet die elke week keurig uit in een weekdoos. Op het cholesterolpilletje na want die neemt pa zelf voor het naar bed gaan. Deze liggen in de badkamer. Bij de laatste levering werd ma geconfronteerd met 3 labelwisselingen. Twee omdat het preferente generiek niet leverbaar was en 1 omdat het merk nu generiek was geworden. Ma schoot in de stress. De doosjes zien er anders uit, de pillen zeker ook? Is dat wel verantwoord jongen (52) vroeg ze aan mij. Belangrijke gesprekken vinden altijd in de keuken plaats, ze had net de vaatwasser ingeruimd. Tuuuurlijk ma zeg ik met een stalen gezicht. Geruststellend maar niet heus, is allemaal een pot nat. Zucht, ze gelooft me niet en vervolgens krijg ik een hele litanie over mij heen. Die stomme verzekeraars en fabrikanten, waarom ze dan zoveel premie moet betalen, vragen over de kans op bijwerkingen want dat lees je in de krant en een verhaal over een vriendin zus en de buurvrouw zo. Allemaal verwarring met die verschillende doosjes. Maa-haa... als je je nou ten eerste niet zo druk maakt, ten tweede niet alles gelooft wat in de krant staat, ten derde gewoon goed uitkijkt en ten vierde ff aanneemt wat ik zeg. Pa interesseert het verschil toch niet. Ma is niet voor één gat te vangen en liet zich niet overtuigen: ja jij hebt makkelijk praten. Straks kan je vader helemaal niet meer voor- of achteruit en zit ik met de gebakken peren. Jullie (mijn broer en ik) wonen 200 km verderop. En je weet hoe ie is als hem wat mankeert. Inderdaad niet echt hanteerbaar. Wat moet je vervolgens als zoonlief-apotheker nog zeggen? Het is dit of niks, kom op zeg. Vermoeiend vermoeiend. Dan moet je hier je eigen ouders dus wat door de strot heen duwen. Laaaat staaan aan de balie. Zo kreeg een assistente vorige week de opmerking naar haar hoofd: als er wat gebeurt is het jouw schuld!

Pa is beslist niet dementerend ofzo. De benen willen niet meer, edoch de geest is scherp. Van pillen heeft ie geen verstand. Hij is voor zijn werk altijd met belastinggeld bezig geweest. Rekenen kan ie als de beste dus dat doet ie dan ook. Gewoon ’s morgens tellen of ma er 7 heeft klaargezet. Naast het ontbijtbordje. Ma is immers van de mantelzorg en daar vertrouwt ie blindelings op. En die 7 pillen gooit hij letterlijk in 1 worp naar binnen. Welgeteld 1 slokje water of koffie erachteraan en dat hebben we dan weer gehad. Soms vliegt er eentje naast de mond. Die vindt ma dan op de grond. Je kunt um echt alles voorzetten. Het zal hem een zorg zijn hoe het eruitziet of hoe het heet. Als het er maar zeven zijn. Wat eten we vandaag is veel belangrijker. En waarvoor welke pil is? Nou, laten we het hier op houden dat ie het een beetje weet. Daar is ie gewoon niet mee bezig.
Pa heeft nog nooit ergens last van gehad. Bij welke wisseling ook. Ligt dat aan de man, aan zijn (des)interesse voor wat ie slikt, aan zijn toch diverse ziektebeelden? Hij is al jaren 100% therapietrouw, daar zorgt ma wel voor. Als ze buiten de deur eten neemt zij de pillen mee. Pa zal er nooit aan denken. Zo gaat dat in huize Schneider en kan mij levendig voorstellen hoe het bij vele ouderen in huis gaat.
En dan nog ff wat anders. Heeft een baxterklant wel eens geklaagd over een labelwisseling? Danwel toen ie de baxter kreeg of later? Jamais! Ook niet bij de Thyrax. Zijn de "klagers" dan zeurpieten, zeikers en zijn de baxterklanten laten we zeggen, cognitief beperkt? Of zit de mens toch bijzonder in elkaar?

Wat wil ik hiermee zeggen? Hoe meer de patiënt met zijn pillen bezig is, hoe meer met zijn lijf en leden, hoe meer publiciteit er in welke vorm dan ook is, hoe meer we aan de balie vertellen: des te groter het gedoe wordt. Ik zeg niet dat je de mensen dom moet houden, dat je niks moet of mag vertellen. Het staat voor mij wel vast dat in het pillenkader enige nonchalance betrachtend wel rustgevend kan werken. Gewoon schouderophalend als patiënt accepteren dat je meer van hetzelfde krijgt zal een steun in de rug geven voor zijn of haar persoonlijk welbevinden. Voel je je echt anders dan onverwijld melden bij arts of apotheker maar ga nou niet de hele dag opletten of je nu opeens hier wat voelt of daar. Dan vind je of merk je altijd wel wat.
Dat is toch logisch? Zou het niet eens een idee zijn dat we dat met zijn allen gaan uitdragen? Dan bedoel ook echt allen: verzekeraars, zorgverleners, media en zeker ook de geneesmiddelgebruikers zelf. Laat die medisch specialisten svp in ieder geval ophouden met "voorlichting" inzake dit of dat merkdoosje. Plse!

En ja we weten dat gebruikers van schildkliermedicatie toch wel heel erg gevoelig kunnen reageren. We hebben hier ook eentje zwetend in de apotheek gehad bij een gelijkblijvende dosering. Eéntje! Dat zijn incidenten. Er zijn er ook die zich beter zijn gaan voelen maar daar hoor je niks over. Ik bagatelliseer niets als pure stemmingmakerij maar je kunt het mediatechnisch en communicatief ook overdrijven. Heel veel zit tussen de oren. Als je iedereen in een baxter zou stoppen dan vermoed ik dat er behoorlijk minder gedoe zal zijn. Daar kunnen we best een weddenschap op afsluiten. Zullen het gewoon eens proberen, beetje schouderophalen, relax man, who cares, so what, u bent het wel gewend inmiddels, toch?
Tot slot voor de goede orde: het preferentiebeleid en haar uitvloeiselen blijven een onding waar we zo snel mogelijk vanaf moeten.

Neil Diamond: Beautiful noise

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl