Het nieuwe normaal

Begint u het gedoe een beetje zat te worden of accepteer je het gelaten. Het is wat het is in het belang van de maatschappij. Voor eenieder zijn de gevolgen anders. Strikt persoonlijk heb ik niks te klagen. Het werk loopt door en ben vooralsnog gevrijwaard van de virus. Kijk om je heen, het kan zakelijk en persoonlijk slecht lopen. Het irritante in de apotheek blijft dat je klanten echt de hele dag door 1,5 meter van je af moet houden. Ja er zijn balieschermen, ja er zit een lint 1 meter voor de balie, ja het staat op de voordeur en ja er staat een sandwichbord voor de deur. Zijn we blind of dom of naïef? Ik weet het niet. Ze steken nog net niet hun kop onder het baliescherm door. We are Dutch, no rules please. 17 miljoen mensen die schrijf je niet de wetten voor...

Als het aan mij ligt moet er maar snel een nieuw begroetingsritueel in Nederland komen. Dat ellebogenwerk is leuk met vriendjes en vriendinnetjes, schouderklopje is ook zozo. Doe dan maar op zijn Japans, een beleefd knikje of een lichte buiging. 
In het nieuwe normaal houden veel apotheken zo veel mogelijk mensen buiten de deur. Extra bezorgers, drive thru, kluisjes en andere oplossingen. Van de ene kant begrijpelijk maar toch? Het gevolg is dat iedereen nu en in de toekomst echt alles bezorgd wil hebben. Wilt u even dit, even dat, graag in het begin van de middag, morgenvroeg, zet maar bij de voordeur, deur achterom is open, gooi maar door de brievenbus. En dan zie je ze God betert 1 uur later gewoon richting de Appie Heijn gaan, 100 meter verderop. Allemaal lekker makkeluk voor de patient in kwestie. Ze shoppen toch al alles online en dan kan de apotheek er ook wel bij. Okay, je houd de Amazons en de bolpuntkommetjes buiten de deur maar als dat echt het nieuwe normaal wordt houd ik mijn hart vast. Dat zal de farmaceutische zorg niet ten goede komen. In het begin zal er ongetwijfeld nog achteraan gebeld worden maar verder in de tijd? Blended care? Persoonlijk waar het moet, en digitaal waar het kan!
Digitale info via www.eersteuitgifte.nl of www.pharmi.info. Ideetje? En dan bellen maar.

Alle cluppies die zo nodig moesten gaan retailen kennen hun plannen gaan herschrijven en de OTC-concepten in de prullenbak doen. Wij doen hier in onze toko 3 keer zo veel aan OTC als gemiddeld Nederland maar dat is nu met corona ook 30% minder geworden. Het zal mij benieuwen of dat weer gaat aantrekken. Er wordt zowaar weer cash betaald. Misschien moeten we er een webshoppie bij gaan doen. Die moet dan weer onderhouden worden, zucht. De huisartsen draaien nog immer geen normaal patroon dus die zijn nog niet volledig opgeschaald zo als dat in het nieuwe normaal heet. De cijfertjes van mei waren ook niet bepaald Himmelhoch jaugzend.

Helemaal erg is het gedoe voor de ouderen onder ons. Afgezien dat velen nog steeds opgesloten zitten komen ze met moeite de deur uit. Als je al een taxivoorziening hebt word je totaal niet geholpen. Regeltjes. Kan dat nou echt niet op een andere veilige manier? Ik mag niet met mijn ouwelui in de auto. Dan moet mijn uitermate slecht ter been zijnde hoogbejaarde pa van 100+kg 3 steile treden omhoog klauteren in een taxibussie, op de een of andere manier zijn rollator erin krijgen en vastzetten. En de omgekeerde weg eruit. Dus moet arme 80+ ma met haar fysieke ongemakken het doen. Levensgevaarlijk. Het is wachten tot er iemand uit een busje flikkert en met zijn/haar kop op het trottoir beland met alle mogelijke gevolgen van dien. Toen wij op 2e Pinksterdag in het heuvelland eindelijk van een lunch wilden genieten ben ik als een dolle achter dat taxibusje aangereden. Slalommend om die verdomde racefietsen en -scooters.
Eerlijk gezegd ragde ik vroeger zelf ook 's Heeren wegen af in het Limburgse. Eerst een prevelementje, vervolgens als een kamikaze de Daalhemerweg af, neus op het stuur, kont omhoog, hopend dat je niet sneuvelt op een gat in de weg of een kiezelsteen, of in een bocht door de rem heentrekt, dan de Cauberg op en maar zien dat je in de juiste versnelling zonder af te stappen boven komt. Anyway, toen ik nog wielerbenen had. En nou ja als een dolle......je ziet geen donder op die kromme holle wegen. De Eyserbosweg af. Heremetijd, met de auto al levensgevaarlijk. Het was in ieder geval een scenic drive en kon mijn pa erin en eruit helpen. De taxichauffeurs, ze willen wel, maar ze mogen niet en zien het hoofdschuddend aan.

Vorige week kreeg ik een mailtje. Of het juist was dat zekere baxtermedicatie 3 cent duurder was geworden. Het antwoord was ja maar dan moet je weten dat de betreffende cliënte in een superdeluxe zorginstelling woont waar bijna 5000 euries aan huur per maand wordt afgetikt. Tsja, je moet natuurlijk op de kleintjes letten. Voor de welkome afwisseling had ik eens een bijzonder aangenaam gesprek met een medewerker van Achmea. Ze had een factuurtje gehad van een client van ons omdat wij weigerden nog langer een medische noodzaak gevalletje door te drukken. Na 10 jaar en 4000 euro verder vonden wij het welletjes voor deze client. De medewerker van Achmea werd gaandeweg het gesprek steeds enthousiaster, ze begreep ons volkomen en vond de gang van zaken geheel terecht. Ik viel bijna achterover van mijn stoel. We gaan zien wat de client gaat doen en of ze bij ons blijft of gaat shoppen. 
Tot slot ontvingen wij taart van een terminale patient als dank voor de goede zorgen. Dat iemand daar nog aan denkt, je word er stil van.

Gewoon ff luisteren, geen teksten, Jean Michel Jarre: Oxygen. Zuurstof is wel actueel in coronaland. I can't breathe ook. 

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl