Gek hè?

Begrijp jij eigenlijk waarom er nog steeds jongetjes en meisjes zijn die apotheker willen worden? Volgens mij hebben die een beeld voor ogen waar echt niets van klopt of ze zijn gebrainwashed door hun ouders, een apothekerssetje ofzo.

En dan loop je dus als ouwe l-u-l door de wandelgangen tijdens het KNMP congres. Zie je vooral veel jonge meissies. Het lijken soms echt nog kinderen waarbij je de neiging moet onderdrukken om ze een aai over de bol te geven. Als je dan aan zo iemand wordt voorgesteld krijg je een slap zweterig handje. Vind je het gek dat ik dan denk, mijn god mijn god moet dat onze toekomst zijn. Kom op dames: ferme handdruk svp. Blaffende honden bijten niet -).
Ook ontmoette ik een stoerdoenerig gassie en die daagt je dan uit om op een racefiets tegen de klok te gaan rijden. Nou da’s vragen om ellende. Voor mij dan. Vroeger fietste ik met 2 vingers in de neus door het heuvelland. Cauberg, Keutenberg en noem maar op. Maar nu? Na 50 km willen de pootjes niet meer voor- of achteruit. Kortom die uitdaging heb ik laten lopen anders was er een AED aan te pas gekomen. Ben sowieso niet van de korte inspanningen, wel van het uithoudingsvermogen. Niettemin zijn die meissies en jochies rete-enthousiast over hun studie. De bollebozen onder hen kregen hun dik verdiende prijzen. Die zijn echter vermoedelijk verloren voor de openbare apotheek. 
Als we het dan toch hebben over gassies. Loop je hiero dus niets vermoedend van de appie naar de apotheek terug - neen Justin Bieber heb ik toevallig niet ontmoet in Laren, al was hij er wel - komt mij een volledig onbekende jongeman tegemoet, 15 jaar ofzo. Vlak voordat hij mij passeert roept ie “high five”. In een reflex gaat ook een hand van mij omhoog. Hij loopt verder al roepend: “yo man, spread the word”. Het moet allemaal niet gekker worden. 

Maar enfin. Wij vinden het toch ook nog steeds een leuk vak? Ondanks alle gezeik en gedoe. Personeelsperikelen, verzekeraarsperikelen, overheidsperikelen, patiëntenperikelen. Noem maar op. Onze 2e apotheker bekende dat zij heel enthousiast na haar studie aan het werk ging maar dat de werkelijkheid toch wel anders was dan de studieboekjes. Nu ben ik natuurlijk geen representatieve doorsnee apotheker-werkgever, gestoord zo u wil, maar dat zegt niks over vakinhoud en vakbeleving. En trouwens: ons team heeft afgelopen jaar zijn stinkende best gedaan en zo zijn wij toch maar mooi op plaats 5 terechtgekomen van hoogste gewaardeerde apotheken in Nederland in de categorie klantbeleving. Uw columnist roept misschien wel veel maar ben niet slechts een farmaceutisch prediker. De daad wordt wel bij het woord gevoegd.

Voor wat het waard is wil ik nog een ervaring met het call centre van ene verzekeraar met u delen. De naam moet maar buiten schot blijven anders zit er weer eentje hier. Reden van het telefoontje was het niet uitbetalen van een factuur aan een cliënt vanwege het ontbreken van een originele factuur. Verzekeraar had cliënt laten weten dat de apotheek de afdeling particulieren diende te bellen. Zo geschiedde. Na 5 minuten in de wacht: u moet bij zorgaanbieders zijn niet bij ons. Ik verbind u even door. Na weer 10 minuten in de wacht heb ik de verbinding verbroken. Zelf opnieuw gebeld. Na 5 minuten in de wacht, u moet niet bij ons zijn maar bij klantenservice. Ik verbind u even door. Weer 5 minuten in de wacht. Sorry sorry zegt de alleraardigste dame. Ik heb hier geen bevoegdheid voor. Moet even navragen. Wederom 5 minuten verder. Sorry sorry heb meer info nodig. Sorry sorry vraag even na. Weer 5 minuten verder. Sorry sorry, wij kunnen niks voor u of de verzekerde betekenen. Het woord sorry komt hier 11 keer voor. Ik heb het denk ik 40 keer gehoord. Dit is toch hilarisch of niet dan? Drie kwartier verder en niks bereikt.

Erger je niet, verwonder je slechts en ga verder met je werk. Dat moet misschien maar het motto worden.

Minder plesant is toch wel de ontwikkeling van de administratieve lasten. Doodmoe worden we van alle registraties inzake reviews, incoprofielen and so on. Het roer moest en moet om. Er wordt voortgang gang gemaakt. Zeggen ze. Ja ja. Noem mij een echt winstpunt. Die B1-tjes of B4-tjes. Ook leuk maar dan moet het wel op een recept staan anders komt er vroeg of laat weer gezeik over. Ik heb nog niks gezien wat echt te maken heeft met verlichting inzake de dagelijkse praktijk. Ja de opiumwet mag nu officieel digitaal. Poeh poeh, het zal wat. Daar trok het hele land zich toch al niks van aan tenzij de IGZ over de vloer kwam.  Dus wat is dan de verlichting? Dat het nu wel is toegestaan? Kom op zeg. 
De verwondering maakt zich ook hier van mij meester. De verminderde regeldruk, word er nog niet echt warm van. We zullen ons wel weer schikken. Zucht.
Als ouwe rot hoor je nog wel eens wat, zie je nog wel eens wat. Er wordt dan wat tegen je aan gekletst, men lucht zijn hart of is met mij verbaasd.
Het is best geinig om eens bij een andere apotheek in de keuken te kijken. En eerlijk gezegd tel ik dan mijn zegeningen. Er zijn apotheken waar je diep respect moet hebben voor de medewerkers, de apothekers incluis. Perfect geregeld, strak georganiseerd en tevreden klanten. Maar er zijn ook toko's .... Aan de vakkennis ligt het niet maar als je 1 stap binnen zet dan weet je eigenlijk al genoeg. Kunnen en willen, niet kunnen of niet willen. Zeg het maar. De studenten krijgen een gedegen opleiding, ze zijn lief danwel stoer maar een apotheek draaiende houden op een toffe wijze is nog een vak apart. En of dat te leren valt? Zet um op en maak er wat van! Schouders eronder en ga er voor: 100%.

Mieke Telkamp: Waarheen waarvoor

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl