Eindigheid

Eigenlijk heb ik er nu ff geen zin een column te schrijven. Wordt een erg persoonlijk stukje dus kijk maar of je verder wil lezen.

Mijn pa gaat dood zegt de cardioloog. Dat kan snel zijn maar ook nog wel een paar maanden duren. Hij is ruim 85 en leeft eigenlijk al heel wat jaren in reservetijd. Kortom we zijn erg blij dat hij er nog steeds is. Op advies van pa ben ik farmacie gaan studeren. Dat wil zeggen het was 2e keus na geneeskunde. Achteraf gezien had ik geen beter beroep kunnen wensen. Het was eigenlijk een beetje zoete inval omdat een van de overbuurjongens ook farmacie studeerde.

Pa komt uit een mijnwerkersgezin. Daar had pa geen trek in en na de MULO wilde hij naar de HBS. Omdat zijn vader tijdens de oorlog  werd gearresteerd door de Duitsers voor de Arbeitseinsatz en enkele jaren uit beeld was, was het thuis niet bepaald een vetpot om het zo maar eens te noemen. Met (o)ma langs de boeren in midden Limburg op zoek naar eten. Dus pa moest op zijn 16e aan het werk. Tot 1 maand voor zijn huwelijk 10 jaar later heeft hij nagenoeg alle salaris thuis ingeleverd. We zullen maar zeggen dat waren andere tijden.

Hij toog aan het werk bij de belastingdienst. Natuurlijk onderaan de ladder begonnen en eindigde 40 jaar later bovenaan de ladder. Ofwel hij is al bijna 30 jaar met pensioen. Ik heb nu zijn pensioenleeftijd haha. Maar we gaan door hoor. Pa heeft de kans niet gekregen om door te leren. Je raad het al. Mijn jongere broer en ik kregen die kans wel. Dus stimuleerde pa ons altijd goed ons best te doen. Nou, ik kan je zeggen dat in ieder geval ik dat stimuleren ook wel eens anders formuleerde. Onvoldoendes waren niet te verbergen. Vorige week vertelde hij wederom dat hij zich op 5 en 6 VWO toch wel de nodige zorgen over mij had gemaakt. Dat wist ik natuurlijk al lang. De hele doopkaars is eraan gegaan. Bij mijn broer niet. Maar ja, die is slimmer en zat op het Gymnasium.

Ik zie je nog de de eerste keer op het station. Net 18. Ik vond het verschrikkelijk om je uit te zwaaien maar wat was ik trots toen je als toch een van de min of meer eersten de apothekersbul behaalde. Vervolgens leefde pa echt in alles mee. Er kon geen artikel over de apotheek in de media staan of het werd uitgeknipt en ik werd er volledig over doorgezaagd. Of ik er last van zou krijgen, of wij dat ook deden en noem maar op. Ook hier was en is geen ontkomen aan, deze warme belangstelling -).

Laatst zei mijn moeder nog maar eens: ja Carlo, je vader was vroeger als baas geen gemakkelijke hoor. Ik moest er heel hard om lachen. De appel valt dan niet ver van de boom. Nu ligt hij in het ziekenhuis na de zoveelste 1-1-2 ambulance rit. Wachten op de dingen die komen gaan. Wij hopen dat hij weer een keer naar huis kan. Al is het maar voor even. De cardioloog en ik mochten vertellen wat er aan de hand was. Het is dan net of je het doodvonnis over je pa mag uitspreken. Daar word je dus echt wel gezamenlijk verdrietig van. De dag erna dacht ik dat het over en uit was. Maar verdomd, een uur later was hij zich zowaar aan het scheren.

Ondertussen hebben we nog wat andere herinneringen opgehaald. Hoe hij mijn luiers verschoonde en zo in de wieg legde dat ik mij niet op mijn buik kon draaien. En dat ik altijd zo vertrokken was. Dat omdraaien was onbegonnen werk. Ben nog immer een buikslaper. En hoe hij mij op zondagmorgen altijd meenam in de reiswieg in ons Fiatje 600 en dan gingen we met zijn tweeën toeren. En later deden we dat met de fietsjes met mijn broer erbij. Ik kan hier natuurlijk nog meer vertellen maar laat dat voor wat het is. Hij stuurde mij vorige week gewoon aan het werk: denk morgen aan je patiënten en niet aan mij. Wees altijd eerlijk. Als je straks naar huis rijd, rijd niet te hard en geen bumperkleven. Pa blijft pa. Zijn hele leven goede raad geven. Soms nieuwe adviezen maar ook bij herhaling dezelfde. Een zoon blijft een zoon, ook al is die bijna 57. Een van ZIJN jongens. Ten afscheid legde ik zijn hand op mijn hart. We begrepen elkaar en de tranen rolden over onze wangen. Het is goed zo.

We gaan wel zien hoever we komen. Hij hoopt er gewoon een keertje ’s nachts tussenuit te piepen. Net als zijn vader. Wij hopen het voor hem.

Rowwen Hèze: De Neus Umhoeg

Carlo Schneider
info@apotheekkennisbank.nl
Laren Nh