Buitenissig of doodgewoon?

Klantgericht werken en -communiceren is een kunst. Daarom gewoon een greep uit onze soms niet alledaagse klantbelevenissen van de afgelopen maand. Zo heb ik een klant zwanger gemaakt. Onbevlekt, dat wel.

Ze was toch happy, en hoopt nu op een jongetje. Hoe dat in zijn werk gaat? Je vraagt gewoon aan je apotheker wanneer je meest vruchtbare periode is. Die heeft daar een computermodelletje voor. En verdomd. Bij de 1e keer was het raak. Goed hè? Het is me trouwens eerder gelukt. Toen bereidde ik nog progesteron zetpillen. Het resultaat was een tweeling. Interesse? Gimme a call.
Onlangs na een nascholing aan verpleegkundigen werd ik door een van hen gebeld: nou lekker ding, etc. Amai, onder de indruk van mijn verschijning? Later in de week later was ik zowaar volledig van mijn à propos. Dat overkomt me zelden. Zegt een dame van middelbare leeftijd tegen mij: goh, wat zie je er goed uit. Ze komt notabene nauwelijks in de apotheek. Wist echt niet wat te zeggen. Zou er dan op mijn 50e zowaar nog enig sexappeal zijn?

Zoals u weet is therapietrouw belangrijk en dragen baxterrollen daar zeer wel mogelijk aan bij. Toch? Op ene zaterdagnamiddag, jawel, werd ik ontboden bij mevrouw K van 95 jaar. Zij had buiten de baxter tijdelijk 1 keer per dag 1 pil en daar had ze er 2 van ingenomen. Stress dus. Komt u er svp nog eentje voor de zondag brengen. Bij de voordeur werd eerst 3 euro in mijn handen geduwd. Geen ontkomen aan. De baxterdoos was leeg, dwz. bevatte paracetamol die ze niet innam. De rol was nergens te bekennen. Ik moest even doorlopen naar de salontafel. Daar stonden geen bonbons. Wel een schaaltje met circa 30 pillen. Zo uit de zakjes op het schaaltje gemikt. Op grootte en kleur nam ze er 3 ’s morgens en 2 bij het avondeten. Het waren meer pillen dan het theoretisch zouden moeten zijn. Tja, en dan moet mijn Apios een onderzoek doen naar de invloed van de apotheker op de therapietrouw….

Een andere baxtermeneer kwam boos de apotheek in. Hij sodemieterde zijn nieuwe rol op de balie en tegelijkertijd een 7-tal potjes met elk 1 pil. Wat is dit voor zooi? Dat mot in een zakkie. Op verzoek van zijn vrouw hadden wij van alle pillen 1 extra geleverd omdat ie op 1 dag alles voor 2 dagen had ingenomen. Toen vervolgens met een kwinkslag alle pillen bij elkaar ongeëtiketteerd in 1 potje waren geduwd ging hij tevreden weg. Ach, kinderhand is gauw gevuld.
Heerlijk was het telefoongesprek met mevr B van 93. Ze maakte zich een beetje bezorgd over de gezondheid haar “jongen”. Zoonlief is inmiddels 67, maar mankeert verder niks. Ter afsluiting zei ze tegen mij: dank u mijn jong. Leuk toch?
In de categorie eerste uitgifte gesprekken was er een 
verwonderde glimlach van een engelstalige dame. Mijn uitleg betrof Macrogol. Zij: this is not what I ordered. Sorry? Microgynon moest het zijn. Spreek beiden maar eens op zijn engels uit. Klinkt als? Mwah, foutje bedankt.

Ruim een week voor Sinterklaas kwamen de eerste 3 banketstaven binnen. Omdat we altijd zo aardig zijn, en bezorgen en behulpzaam etc etc. Dezelfde dag volgde nog een taart omdat we autosleutels hadden gevonden. Een toch vaak wat knorrige bozige man zei gedag met de volgende tekst: wat ik nog wil zeggen is dat jullie een prima apotheek zijn, dat mag ook wel eens gezegd worden! Jullie zorgen fantastisch voor mijn zieke ouders. Zo is het maar net! En weer een andere, nog jonge, dame kwam na 15 jaar afscheid nemen. Ze ging verhuizen en bedankte ons voor de goede service met bonbons voor bij de koffie. Ze dacht overigens dat een van de assistentes en ik een setje waren…….

Wat doe je als iemand “bloedend als een rund” de apotheek binnenkomt? Hij was door een glazen tuinhuis gevallen. De doek om de pols is doordrenkt van het bloed. De vloer raakt vol met bloedspatten: kalm blijven, handschoenen aan. Twee assistentes helpen om de jas uit te doen, de derde belt 112, de 4e gaat op zoek naar een emmer en een dweil. Ik bekijk de snijwonden en denk jakkes, doe er vervolgens een snelverband om en de arm wordt afgebonden. Zo ben je lekker bezig met het team. Dan komt de semi-ambulancedienst. Die kijkt ff en vraagt of de patiënt zelf met zijn motor naar het ziekenhuis wil rijden 10 km verderop…… Dat ging dus mooi niet gebeuren. En wat bleek achteraf: pezen en spieren door en 3 uur onder narcose op de operatietafel gelegen. Zeg maar zo, zeg maar niks.
Voor echte zorg en aandacht moet je in de apotheek zijn.

In het kader van de kerstgedachte, Michael Jackson: Heal the world

Carlo Schneider,
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl