Back to the future

Heeft u de decembermaand overleefd? Jaja, ik weet het ook wel. Altijd druk. Niks nieuws onder de zon. Toch blijft dit fenomeen eindeloos frapperen. Er kwam maar geen einde aan het gekkenhuis. En weet je wat een hardloper was: muggenspul. Het halve dorp ging ff een weekje naar de Antillen. Dat is hier heel gewoon hoor.

Het gebruikelijke last minute werk, geen arts te bereiken, geen dossier te vinden. Kastje muur, kastje muur. Dat is eindejaar business as usual. Het leek ondertussen wel of alles in de apotheek voor niks was. Het blijft mooi dat we in alle hectiek nog de nodige complimenten mochten ontvangen voor de verleende zorg. De kerstbroden en kerstkransen waren niet aan te slepen. Afgezien van de losse flessen was er een klant met 6 flessen wijn en een ander met 6 taarten! Allemaal in de vorm van een hart. Dan heb je het toch mooi gedaan als team.

En ondertussen lees je op Linkedin waarom de (Belgische) apotheker zo geweldig is: geduldig, beleefd, luisterend oor, deskundig etc etc. Dat geldt zeker ook voor onze apothekersassistenten. Die zijn in ieder geval meer dan rijp voor een warme douche. Loden leeuwtjes genoeg om uit te reiken in de farmacie dacht ik zo.
Verder had ik de afgelopen maand weinig inspiratie en energie over om iets nieuws voor deze column te brouwen. Een soort baalmaand. Mag dat? Daar heeft iedereen op zijn tijd wel eens last van maar ook toch ook wel recht op. Of niet soms? 
De enige plek waar ik de creativiteit heb botgevierd was de keuken. Vier - vijf gangen tijdens de feestdagen. Kleine gangen welteverstaan. Van tonijn- en zalmsashimi tot homemade tiramisu en van hertje tot lammetje. Niks zielug. En als Limburger natuurlijk geen feestdag zonder vlaai. Het gewicht is overigens 72 kg bij een lengte van 1.82. Doe het maar na op deze leeftijd. Met mate gedronken zoals altijd. 

In farmaland is geen ene mallemoer veranderd. Het aantal nazendingen met preferenten is nu al eindeloos. Levertijd volgende maand. Bezopen. Corticosmeersels zijn continu niet leverbaar, puinhoop van de bovenste plank. Doxy is in maart weer beschikbaar. Op Xarelto moest ik 4 weken wachten. Onverantwoord. Waren we het per week aan het uitleveren. En als je gaat bellen: ook hier kastje muur kastje muur tot de macht oneindig. Iedereen wijst naar elkaar.
Bij het HB mag ik geen kanttekeningen meer plaatsen want dan zijn er weer her en der mensen not amused. "Je suis Charlie"; daar behoor ik me niet mee te meten maar de halve wereld roept het en de betekenis neemt dus ook af. "Yes we can" leeft ook niet meer. Ze zoeken het maar uit in Den Haag. Hoe langer ik uit die bestuurlijke kringen weg ben, hoe losser de band. Al blijft het bloed soms kruipen…en de irritatie mateloos.

Terugkijkend op 2014 was het een k-jaar. Helaas is de maatschappij noch de farmacie hufterproof. Zelden een jaar meegemaakt waarin ons zoveel vijandigheid ten deel viel in de apotheek als gevolg van een overheidsmaatregel. Daar was het preferentiebeleid nog niks tegen denk ik dan. Ook als team hebben we genoeg voor onze kiezen gehad op de eigen werkplek. Zowel zakelijk als privé. Wij wensen u een betere, vrolijkere en gezondere toekomst. Op een kerstkaart van Belgische vrienden stond de volgende tekst: droom meer, klaag minder; love more, argue less; ecoute plus, parle moins; hoop meer, vrees minder; joue plus, travaille moins. We gaan ons best doen. Ahum. Geloof je het zelf?

Een gelukkig en gezond 2015 toegewenst.

The Cranberries: Dreams.

Carlo Schneider, 
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl