Armoe troef

Ken je dat gevoel dat het lijkt of je in een derdewereldland aan de bak bent? Complete volksverlakkerij hebben we nu weer.

VGZ en Menzis hebben ergens een valsartannetje gescoord. Prachtig. Is liefst 0,1 cent goedkoper per pil dan het merkgeneesmiddel. Gaat u het uitleggen. Wij niet meer. Gewoon Diovan laten betalen als ze dat willen en men regelt het maar met de verzekeraar. Hetzelfde met reumatologen die overal medische noodzaak neerpoten. Slaat echt helemaal nergens op, is zo goed als nooit besproken met de patiënt. Zelfs doxy komt hier voorbij met de toevoeging: medische noodzaak, merk afleveren.

Poen, poen poen poen. Dat liedje ken je wel. Daar is het allemaal om te doen. Heeft niks meer met zorg te maken. Met enige regelmaat krijgen we de update van de leveranciers van merkloze middelen. Het lijstje met niet leverbare formuleringen is nog immer eindeloos. Honderden. Geldt ook voor de merkgeneesmiddelen. En dat vinden we allemaal heel normaal tegenwoordig. De Britten zijn ondertussen aan het hamsteren vanwege de Brexit. Doen wij ook maar. Het magazijn puilt uit met vanalles en nog wat.....
Een andere vorm van armoei is de beschikbaarheid van personeel. Dat betreft zowel assistentes als apothekers. In het gehele land geen van beide voldoende voorhanden. Te veel collegae kunnen de verantwoording en de stress niet meer aan en zitten met een burn out thuis. Daarnaast werkt de halve wereld niet fulltime, papa- en mamadagen enzo, of wil men her en der snuffelen alvorens een keuze te bepalen. Okay, ieder zijn ding maar zo komen we er niet in de zorg. Bij de huisartsen is het overigens geen haar beter. Zelfs de dierenarts hier kon geen waarneming regelen.
Assistentes zijn doodmoe van al die negatieve publiciteit en het gezeik aan de balie. Ze kappen ermee en er komt niks voor terug. Zij die blijven trekken het niet meer. Overal zie je uitgifte automaten. Vooral bij de ketenapotheken. De apotheek verwordt op deze manier tot een FEBO. Vooral geen contact met de klant en gewoon inpakken en wegwezen. Prima voor de efficiency maar beroerd voor de farmacie als geheel.

Krankjorem is het natuurlijk allemaal wel. Het lijkt onderhand wel of ik zei de gek een grammofoontje ben die ergens blijft hangen. Het blijft helaas jeremiëren, fulmineren, protesteren, klagen, piepen, ageren. Onze arme rijke taal. Maar ja, alles heb un doel. Net zo lang totdat er iets ten goede wijzigt. We zijn nu 3 maanden verder dan 1 mei. De agressie is ontegenzeggelijk verminderd in de apotheek maar de oorzaak van de agressie niet. En dat gaat ook echt niet gebeuren tenzij wellicht het land plat gaat, voorschrijvers, apothekers samen. FF een uurtje ertussenuit knijpen. Geen reactie, doen we het de week erna 2 uurtjes en dat bouwen we vervolgens lekker op totdat er ergens op HOOG niveau gehoor aan wordt gegeven. Wat daggie daarvan? Nu niet wederom gaan mauwen over patiëntonvriendelijk. Hoe patiëntvriendelijk is de situatie nu? Ergerder kan nie.

En ondertussen in de apotheek. Eigenlijk business as usual. We klikken relaxt wat MFB-tjes enzo weg, we vullen wat formuliertjes in, we maken alvast een jaarplan 2020 en jaarverslag voor 2019 wat toch verder niemand leest. Kopietje van 2018, je doet wat aan datamassage en iedereen is weer tevreden. Gewoon een beetje opleuken. Dan is er nog zoiets als de dikke duim. Als je maar lekker bezig bent met alle mogelijke onnutte formuliertjes enzo. De zomer is ideaal om een beetje boven de PC te mijmeren.
Mijn gebroken pootje is redelijk hersteld maar dat gaat nooit meer worden wat het was. Stijfheid van gewricht is grootste probleem, en dan waggel ik weer als een oud menneke met steunkous en al. Moet er maar mee leren leven. Ondertussen vallen de mussen van het dak, het is eind juli terwijl ik dit tik.

Vakantie moet nog een paar weekjes wachten. Het wordt Italië, mijn 23e vakantie daaro. Neen, ik heb er geen huis. Kom er al vanaf mijn 5e en dat is 50 jaar geleje. Nu naar Puglia, beetje natuur, cultuur en niksnutten. So weit die füße tragen. Heb verder een stukkie tuin op de kop getikt van mijn achterburen. Huis was in de verkoop. Had amper tuin aan de achterkant en nu is ie opeens bijna 20 meter dieper. Meer werk maar ach, heb redelijke groene vingertjes. Is ook ontspanning. Kan er nog wel bij.

De happy activist, tot in de pruimentijd. Gianna Nannini en Edoardo Bennato: Un'estate Italiana

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl