Make love, not war

De KNMP heeft zich weer eens gewend tot het College Beroeps Bedrijfsleven (CBB). De LHV weigert nog langer artsenverklaringen voor statines in te vullen. De LHV ligt net als de KNMP overhoop met Klink en ZN cs. over de tarieven en daarnaast ook nog eens inzake het EPD.
Niets nieuws onder de zon: zorgverleners leven in onmin met beleidsbepalers. Dat is een issue waar ik nu al bijna 20 jaar mee geconfronteerd word. Bijna ieder jaar is er herrie.

Hoe komt dat? Veel beleid wordt gemaakt door ex-beroepsgenoten, daarbij maakt het niet uit of het apothekers of artsen zijn. Om de een of andere reden moeten ze hun gram halen omdat hen in het verleden “onrecht” is aangedaan. Dat gaan ze vervolgens botvieren op de (ex-)collega’s. Daarnaast heb je nog ambtenaren die hun motivatie putten uit N=1 ervaringen en parlementsleden die mislukt zijn als beleidsmakers bij zorgverzekeraars en nu zetelen op het pluche in Den Haag. Daar laten ze blijken dat ze niets van hun mislukkingen hebben geleerd. Tot slot zijn er dan nog dames of heren die vooral verstand hebben van geld maar geen kaas hebben gegeten van wat zorgverlenerschap met zich meebrengt.

Het zou te gemakkelijk zijn om vanaf deze plek niet OOK naar onszelf te kijken. We hebben zeker e.e.a. aan onszelf te wijten omdat we te star hebben vastgehouden aan de oude manier van werken. We zijn er niet goed genoeg in geslaagd om onze toegevoegde waarde naar buiten uit te dragen. Apothekers moeten meer laten zien waartoe zij zorginhoudelijk in staat zijn. Die kant gaan we gelukkig op, maar het kost simpelweg tijd.

Zowel apothekers als artsen hebben het moeilijk met zichzelf, met elkaar en met de overheden. Om de macht van die laatste te weerstaan zullen ze gezamenlijk moeten optrekken. Niet telkens vliegen afvangen en inspringen of gebruikmaken van de sores van de ander, lees de DCA. Dan zullen ze beiden onderling de gelederen moeten sluiten. Niet in de laatste plaats bereik je dat door op lokaal niveau beter samen te werken en de zorg rondom te patiënt te optimaliseren. Ook binnen een behandelrichtlijn heeft een voorschrijver nog voldoende vrijheid en heeft ook de apotheker nog voldoende mogelijkheden zijn kennis optimaal in te zetten.

Voor goede zorg moet ruimte worden gegeven om die mogelijk te maken. Nu bezwijken we onder de administratieve regels, soms omdat we ons te weinig hebben gehouden aan de eigen gedragsregels. Meer werken volgens behandelrichtlijnen, meer afstemming binnen 1e lijn, meewerken aan zorgontwikkeling.

Beleidsmakers dienen met zorgverleners rond de tafel te gaan zitten en zich primair te richten op kwaliteit van de zorg. Neem alle administratieve gedoe door en beoordeel op noodzakelijkheid. Buig een administratieve regel om in een zorgregel en honoreer goed gedrag. Geef zorgverleners financiële ruimte om hun beroep naar behoren te kunnen uitoefenen en te blijven investeren. Je kunt geen apotheek draaiende houden op een zorghonorarium. Ik zou niet weten waar ik dan alle bedrijfskosten, van huisvesting tot automatisering, van zou moeten betalen. Dan blijft er niets over. Zolang echter de huidige generatie beleidsmakers alleen met macht en geld bezig zijn en overal het mes in zetten zal de weerzin bij de zorgverleners alleen maar toenemen.

Stop onmiddellijk met de ongebreidelde bezuinigingsdrift, laat Nederland niet het achterlijke kindje in Europa worden. Als Den Haag op geen enkele wijze naar de zorgverleners luistert, rest maar 1 ding: apo’s en huisartsen in gezamenlijkheid burgerlijke ongehoorzaamheid tonen. De huidige generatie beleidsmakers bij de overheid/zorgverzekeraars moet plaatsmaken. Hun attitude staat goed overleg volledig in de weg. Overigens was ik laatst bij een delegatie van de raad van bestuur van AGIS. Het kan blijkbaar WEL anders. Vervolgens aan de slag, met nieuwe mensen, voor kwalitatieve hoogwaardige zorg tegen eerlijke tarieven. Mijn handen jeuken om eindelijk te gaan doen waarvoor ik ben opgeleid.

mvg

Waterpokje