Zorg is meer dan medicijnen

De vorige week eindigde verdrietig. Helaas begeleidde ik een vriendin naar haar laatste rustplaats. Net 42 mocht ze worden, na een slopend ziekbed. Dat zijn natuurlijk intense privézaken maar ook in onze dagelijkse praktijk maken we dit mee.

In mijn langjarig apothekerschap luister ik vaak met verbazing wat mijn assistentes en mij wordt toevertrouwd. Verhalen over ernstige ziekten, echtscheidingen, persoonlijk leed en ook vreugde zijn aan ons voorbijgekomen. Gevraagd en ongevraagd. Veelal uit belangstelling n.a.v. een gesprekje aan de balie bij het vorige apotheekbezoek. Hebben we daar dan tijd voor? Tja, de assistentes doen het toch maar, deze vorm van maatschappelijk werk. Of onze dorpsapotheek nou zo laagdrempelig is? Ik weet het niet. Feit is dat we al jaren een vast team hebben met een open oor. Maar of dat nu ook aanleiding zou moeten zijn om zonder pardon je broek te laten zakken om een suspensoir te laten aanmeten of je decolleté te openbaren? Zelfs voor het verwijderen van een tekenbeet, glasscherven, wespensteken etc. komt men onze kant uit. Weest u gerust. Meer dan eens wordt het een ritje huisarts of eerste hulp.

Misschien hebben we het er naar gemaakt. Sinds meerdere jaren doen we aan geboortepakketjes en sturen wij 80-, 90- en 100 jarigen een felicitatiekaart met al onze namen erop. Dat levert dankbare reacties op. Goh, van de apotheek nog wel. Vaak gaat dat vergezeld van chocolade, gebakjes of zelfgebakken cake. Afgelopen jaar heb ik zelfs een kist mandarijnen en een mand vol druiven voorbij zien komen.
Wat heeft dat met zorg te maken? Niks. Wat heeft dat met (SMART)-kwaliteit te maken? Ook niks. Onze zorg zit ook in een stukje betrokkenheid, in een menselijke factor. Daarmee bouw je een relatie op met je patiënt en creëert vertrouwen in de dingen die je doet. Als je adviezen geeft, dat je open staat voor vragen of als je weer met een ander doosje op de proppen moet komen.

Langzamerhand zijn we in de zorg volledig doorgeslagen in het SMART-denken en handelen. Alles moet meetbaar, toetsbaar en gepland zijn. Waarom is er een houding in de trant van: niet meetbaar is niet aantoonbaar is per definitie niet goed? Certificering is daar een voorbeeld van. De Volkskrant berichtte onlangs nog over het keurmerkencircus. Kost de apotheek jaarlijks duizenden euri extra. Zijn de patiënten of wij er gelukkiger van geworden? Echt niet. Een gecertificeerde apotheek is niet per definitie beter dan een ongecertificeerde. Verklaar een dergelijk certificaat dan ook niet als het allerhoogste. In het apotheek-Nirwana kom je echt niet. De weg ernaar toe is nuttig maar daarna?

Dan heb je ook nog zo iets als het NPCF klantentevredenheidsonderzoek. Zit goed in elkaar; hebben wij aan meegedaan. Ooit. Maar moet die actie nou echt 2000 euro kosten. Kom op zeg. Alsof andere onderzoeken opeens niet meer kunnen. Achmea geeft liefst 100 euro korting. Die aalmoes mogen ze elders weggeven. Heiligverklaring is voor het Vaticaan en zalig is NPCF onderzoek ook niet.

Heeft u de kwaliteitsindicatoren al opgegeven aan de IGZ? Het meest recente voorbeeld van meetbaar en aantoonbaar. Sommige vragen zijn echt basiszorg, maar het verifiëren van contra indicaties? Daar werken mijn artsen niet aan mee. Dan moet ik toch echt wachten op het EMD/EPD. Wéér een klusje dat je even tussendoor mag doen. En oh wee, als je niks invult..….grrrrrrrrr………..en het wordt ook nog openbaar. Laat ik het positief benaderen. Het geeft wellicht een mogelijkheid om een verbetertraject in te gaan.

Tot slot las ik in het PW een stukje over onze nieuwe voorman, Jan Smits. Ten strijde, de KNMP stroopt haar mouwen op, van dik hout: YES WE CAN. En dan krijg je het tv-programma Radar….. Tenenkrommend in alle opzichten.
Ik dacht toen meer aan Van Dik Hout: het is zo stil in mij…ik heb nergens woorden voor…. zo stil in mij…. en de wereld draait maar door…. zo stil in miiiiiijjjjjjjjj. Je zou er bijna huiduitslag van krijgen.

mvg

Waterpokje