September was een relaxte maand. Hoe gek kun je je laten maken in deze tijden. Er is gediscussieerd over de machtiging verbandmiddelen, over medische noodzaak, tarieven, marktwerking, ketenzorg, medicatie overdracht 1e lijn, vernietigen gescande recepten, het verscherpt toezicht van een van mijn thuiszorginstanties. Wat heeft het opgeleverd?

Toch wel wat en wie het kleine niet eert…. De KNMP heeft eindelijk een standpunt ingenomen over het vernietigen van recepten, het verscherpt toezicht is beëindigd en Achmea/AGIS heeft beloofd werk te maken van een heldere invulling en communicatie rond de term medische noodzaak. Aan alle administratieve gedrochten lijkt helaas geen eind te komen. Het preferentiebeleid en de machtigingsprocedures gaan gewoon door in 2012. Ach, laten we ze maar als een rem beschouwen op ongebreideld voorschrijven.

De LESA medicatie overdracht 1e lijn is alweer meer dan 2 jaar uit. Ongetwijfeld geeft u net als wij bij chronische geneesmiddelgebruikers medicatie-overzichten mee bij iedere mutatie. Daarvoor is een standaard ORIA lay out in het leven geroepen. Nu zie ik op dat overzicht toch regelmatig lege, lees blinde, vlekken. Afgeleide/geverifieerde contra indicaties (hoebedoellu?), labwaardes (huh?), nierfunctiewaardes (¿qué) zijn niet bekend of niet altijd betrouwbaar.

Het nutteloos rondpompen van papiertjes die niet deugen heeft echter ook geen pas. Is wel eens onderzocht wat daarmee gebeurt en wat de kwaliteitswinst in de zorg daardoor is? En hoeveel bomen daarvoor per jaar gekapt moeten worden? Waarom krijgen wij niet gewoon die data van de klinische laboratoria? Ik kan artsen niet verplichten getallen door te geven. Het is voor hen ook extra en zinloos werk om daar iedere keer over na te moeten denken dat ze ons informeren. En wie zorgt dat een dossier altijd beschikbaar is? Inderdaad, WIJ zorgen dat het dossier van de patiënt 365 dagen per jaar het klokje rond in te zien is. Het blijft eindeloos klungelen als er niet eens iemand bovenop gaat zitten om dit voor eens en altijd goed te regelen of nog beter: af te dwingen.

Datzelfde kan gezegd worden over de reden van voorschrijven. Staat ook in de LESA en was een eeuwigheid geleden in de vakbladen te lezen. Echt te zot dat ik nog steeds achter die redenen aan moet. Ik hoef echt niet alles te weten hoor maar bij sterk werkende middelen of bijvoorbeeld bij hartfalen is dat toch wel wenselijk. Niet voor mij maar voor de medicatieveiligheid van de patiënt. De IGZ controleert/handhaaft en recentelijk is een apotheek onder verscherpt toezicht gesteld. Wij zijn de laatste schakel in de 1e lijnszorgketen en kunnen dagelijks vanalles rechtbreien waar anderen steken hebben laten vallen. Daar mag de IGZ ook wel eens naar kijken. Het eigen werk komt zo immers onder druk te staan.

Het CMR meldpunt draait goed las ik. Blik van herkenning? Onlangs receptje van internist voor fluconazol 2 keer 500 mg. Raar toch, en is volgens patiënt voor blaasontsteking. FF bellen: foutje bedankt, moet fluclox zijn. Pardon? Ja, echt en dan 2 keer 500. Sorry hoor, nog nooooit van gehoord, bedoelt u niet cipro. Eeeuh, neen, eeeuh doe maar norflox 500. Dat is 400 collega. Nee hoor, 500 oraal en 400 iv. Ik stuur het recept wel na. Vervolgens 2 keer 400 norflox afgeleverd en dat recept is nooit gekomen. Medicatieveiligheid anno 2011.
Ik kan soms beter zelf gaan voorschijven. Hoe zit het eigenlijk met onze (beperkte) voorschrijfbevoegdheid? Als de KNMP nou eens daarin haar tanden gaat zetten!

Ze zeggen dat het een schone zaak is, maar bij mij is het bijna op…..Voor de farmacie geldt, net als in de politiek, wat Rowwen Hèze al in 1996 bedacht: Het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag……..
De moraal: je moet wel elkaars taal spreken anders wordt het nooit wat in de zorg. Niet taalkundigen kunnen daarom hier klikken voor de "vertaling".

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl