Enkele weken geleden heeft mijn vader (75 jaar) een herseninfarct gehad. Had dat voorkomen kunnen worden? Hij is diabeet en had naar mijn idee al maanden een niet goed ingestelde bloedsuikerspiegel.

Op zekere maandagochtend bezoekt pa zijn huisarts. De orale antidiabetica en de statine worden verdubbeld in dosering: metformine naar 2 keer 1000 en Lipitor naar 40 mg. Bij mijn ouders heb ik al minstens 6 maanden aangedrongen vooral dat eerste te bespreken. De huisarts vond het (nog) niet nodig, zo bleek. Op die maandag bel ik des avonds met pa. Hij klinkt wat raar, alsof ie een slok te veel op heeft. De laatste keer was minstens 50 jaar geleden. Ik zeg niks, en denk: zal wel. Vervolgens ma aan de lijn. Vind je niet dat pa raar praat? Hoe lang heeft ie dat dan al? Ze zegt sinds vanmiddag. Andere klachten blijkt hij niet te hebben behalve wat moeite met slikken en hij zevert wat. Ik vervolg met de opmerking om NU de huisartsenpost te bellen omdat ik aan een TIA (of erger) denk. Gemopper aan de andere kant. Daar kan ik ze nu toch niet voor lastig vallen, het is 19.30 uur. Ze doen het toch.

De differentiaaldiagnose tussen TIA, herseninfarct of -bloeding wordt op afstand gedaan. Langskomen? Nee hoor. Het relaas wordt gedaan, pa moet even 2 armen omhoog doen en er wordt gevraagd wat ie gebruikt aan medicijnen. Ascal 100? Oh, dan is het goed en blijven gebruiken. Gewoon morgen melden bij de eigen huisarts. Als pa nog andere klachten krijgt mag ie weer bellen. Je vraagt je af waarvoor je dan wel mag langskomen. Vermoedelijk moet je eerst verlammingsverschijnselen hebben.....Ach, beetje dom, dan kan het natuurlijk ook niet.

Na de opmerking van de huisartsenpost om die Ascal te blijven gebruiken verzoek ik ma meteen 3 Ascal aan pa te geven en morgenochtend weer. Had ik dat eigenlijk wel mogen doen zonder dat er een scan is gemaakt?

De volgende ochtend bij de eigen huisarts. Tja, niet zo mooi meneer, het had veel erger gekund, kan gebeuren. U moet morgen maar even naar de TIA poli.

Weer een dag verder. Pa praat nog steeds met dubbele tong, maar minder erg. Slikken ook beter maar eten gaat langzaam. De neuroloog komt in actie: niet meer autorijden voorlopig, hersenscans etc., logopedie, revalidatie, Persantin erbij en nog een weekje 3 Ascal per dag.
En pa dan? Ach, die vindt het maar heisa. Het is vooral vervelend dat hij nu niet zelf op sponsorjacht kan gaan voor de voetbalclub…….en Pinkpop komt eraan. Dus 30 duizend kampeergasten op de velden. Hij heeft andere dingen aan zijn hoofd.

De vraag die zich nu bij mij opwerpt is of dit hele circus voorkomen had kunnen worden als die bloedsuiker eerder onder handen was genomen. En had ik als medebehandelaar niet gewoon die huisarts moeten bellen ipv. dit via mijn ouders te laten lopen. Je wilt echter ook niet tussen die vertrouwensrelatie in gaan staan. Het antwoord zullen we nooit weten.

Binnenkort krijgen we als apothekers de beschikking over labwaarden: nierfunctie, lipidenspectra, HbA1c, nuchter bloedglucosewaarden etc. Het is niet onbelangrijk je te realiseren wat de gevolgen hier van (kunnen) zijn. De labwaarden zijn niet alleen informatie maar maken je ook (mede)verantwoordelijk. Wordt u de hoeder van de streefwaarden? Waar stelt u de grens, waar de huisarts? Het is handig daar afspraken over te maken. Het is niet verstandig richting de voorschrijver te gaan met de mededeling: kan dat niet een half puntje lager. Dit voorkomt teleurstellingen en irritatie.

Kijk omhoog naar de zon, Zoek niet naar een antwoord, Laat het los hou je vast aan mij….(Nick & Simon)

“k weet nie”

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl