Inmiddels zijn we in 2011 aangeland. We hebben de buik vol van het eten maar ook van alle administratieve exercities. De meeste contracten heeft u mogelijk al geretourneerd naar uw verzekeraar. Grote kans uit macht der gewoonte omdat er toch geen eer te behalen valt. De afhandeling van de anticonceptiva en onderleggers zijn nu al een puinhoop en de regeling antidepressiva is niet uitvoerbaar. Is er iets veranderd ten opzicht van voorgaande jaren?

Natuurlijk niet. De verzekeraars domineren het speelveld. De NZA heeft handvaten ontwikkeld waar je als individuele beroepsbeoefenaar nog immer helemaal niks mee kunt, de KNMP is teleurgesteld over het tarief, de apothekers hebben het volk gemobiliseerd en toen, en toen??
Ja inderdaad en toen? U ging gewoon weer over tot de orde van de dag. U helpt braaf uw patiënten want daar klopt uw hart voor. De hardwerkende apothekersassistenten krijgen het nog meer voor hun kiezen.

Zijn wij als zorgverleners (andere beroepsbeoefenaren incluis) eigenlijk niet gewoon slappe hap? Te netjes, en te zorgzaam. We gaan sterretjes geven aan de verzekeraars. Laat me niet lachen. Wat gaat dat uithalen? We laten gewoon over ons heen lopen. Herinnert u zich de cie. Alders nog? Moest het vertrouwen herstellen tussen apothekers en zorgverzekeraar. Nooit meer wat van vernomen. Zoals verwacht een kansloze exercitie.

Nu krijg ik soms eens een mailtje dat ik altijd kritiek uitoefen op verzekeraars en niet de hand in eigen boezem steek. Daar zit wel wat in natuurlijk. Ik kan echter zeer slecht tegen mensen die hun macht doen gelden. Dat roept weerstand op. Zeker als er geen sprake is van fatsoenlijke hoor en wederhoor. Het is en blijft eenrichtingsverkeer van verzekeraar richting zorgverlener. Mijnentwege wordt het ergens in 2011 eens tijd voor een echte algemene zorgstaking. En dan niet een dag maar wel eventjes met wat meer druk op de ketel.

Over fatsoen gesproken. Onlangs had ik te maken met telefonisch verbaal geweld van een klant. Zo als betreffend heerschap tekeer ging heb ik nog nooit meegemaakt. De assistente waarvan ik het gesprek overnam was totaal beduusd. En dat alles omdat meneer 2 pincetten en wegwerphandschoenen moest betalen. Hoewel ik niet in discussie ging en gewoon luisterde kreeg ik er zowaar hartkloppingen van. Variërend van kwaadsprekerij, pertinente leugens, schreeuwen, niet willen luisteren, dreigementen, ultimatum stellen, IGZ, klacht naar KNMP tot Kassa. Meer dan 5 woorden uitbrengen lukte me niet: mag ik ook wat zeggen? Toen was het piep piep. Ik dacht ik zet de verzekeraar erop. De AGIS-meneer-relatiebeheerder ging helaas echt niet bellen. De doktersassistente kwam wel in actie. De volgende dag kwam de man zijn excuses aanbieden. Wij hadden inmiddels het nummer van de politie onder handbereik. Misschien dat we een cursus mentale weerbaarheid etc. moeten gaan doen want dit gaat je echt niet in de koude kleren zitten.

Of ik toch nog plezier in het werk heb? Jazeker! Ik barst van de energie en vooral om elke dag zorg te verlenen en met mijn patiënten contact te hebben, dossiers op orde te krijgen en te houden etc. Verder is het niet verkeerd om mensen wakker te houden. Of ik gek ben? Nee natuurlijk niet. Of we doen het goed of we doen het niet. Daar ga ik voor.

Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder. Niet zonder ons (15x) ….aldus Ramses Shaffy.

Carlo Schneider
Laren Nh