Ik moet u iets bekennen: ik ben verslaafd. Niet alleen verslaafd aan mijn vak, aan werken, maar ook aan “mijn” apothekersassistenten. Nu weet ik niet welke van de drie het ergste is. Farmacie is een mooi vak, en van hard werken is nog nooit iemand slechter geworden. Tja, en dan die vrouwen. Hoe is uw relatie eigenlijk met uw dames, meiden, team, collega’s, medewerkers of hoe u ze ook maar noemen wil. Behalve uw moeder, echtgenote of dochter zijn de apothekersassistentes waarschijnlijk de belangrijkste vrouwen in uw leven….Heeft u er zo wel eens over nagedacht?

Vrouwen zijn verantwoordelijk voor meer dan 90% van de farmaceutische zorg in ons land. Ze werken hard, hebben hart voor de patient en de zaak, en zorgen ook nog eens dat er geld in het laatje komt. En toch, en toch heeft u er waarschijnlijk ook een beetje een haat-liefde verhouding mee. Maar waar ben je eigenlijk zonder de vrouwen op de werkvloer. Volgens mij hulpeloos en helemaal nergens. De apotheker is enerzijds de olie tussen de radertjes, het smeermiddel, en anderzijds degene die aan de knoppen moet draaien zodat de radertjes ook lopen. Da’s best lastig.
Natuurlijk heb je dames in verschillende soorten en maten. Je hebt doeners, volgers en kapiteins. Te veel van een soort op de werkvloer gaat niet werken. Dames die alleen ja en amen knikken en braaf hun opdrachten doen. Brrrrrrrr, daar kan ik nou niet echt tegen. Een beetje tegengas en meedenken kan echt geen kwaad hoor. Dat houdt mij dan ook wel scherp.

Hoe ben je zelf eigenlijk? Voorzover ik weet is je team een afspiegeling van jezelf. Ben je autoritair, dan zijn de meiden dat ook richting de klanten. Ga je voor de inhoud, dan zal je team dat ook doen. Sta je ertussenin, sta je erboven of hebben juist zij de broek aan?
Ik sta ertussen, wij doen alles democratisch en neem uiteindelijk wel de beslissingen. Prijs me gelukkig met inmiddels 2/3 fulltimers. Dat maakt het toegegeven wel erg overzichtelijk. Het belang van het team staat voorop, all for one en one for all. Mond houden en werken als moet, ouwehoeren als het kan. Dat is ons devies.
Natuurlijk is er altijd wel wat. Altijd die vrouwenpraat over vrouwenonderwerpen in de koffiekamer. Kippenhok is er soms niks bij. Het kantoor dicht is dan echt de enige oplossing.

Als ik druk ben kan ik kortaf zijn of zwijg ik. Heel lang. Dan roept er eentje: kappen, NU, of hallo Gargamel (de irritante tovenaar uit de Smurfen) en kaats ik terug met: ja, Eucalypta (de heks uit Paulus de Boskabouter). Wellicht denkt u nu: dat zeg je toch niet. Wij wel hoor, en nog meer ook…

Wanneer je elkaar gemiddeld al zo lang kent, weet je wat een beetje door de beugel kan. Af en toe wordt nog wel eens gedreigd met de vertrouwensarts, maar ach….
Vroeger keken de dames of mijn stropdas niet onder de kraag uit kwam of het hemd uit de broek hing. Nu staat in mijn Sinterklaasgedicht dat ik meer moet roeien en sporten. De druk op de tailleknoopjes neemt toe, zeggen ze. Heb notabene maat 39 waar nog genoeg ruimte in zit. Waar gaat dit over?

Ondanks alle gedoe moet je het wel leuk houden. De liefde van de man gaat door de maag. Dus kook ik voor de club voorafgaand aan het werkoverleg. Dan “mag” ik een uurtje eerder naar huis. Vorige maand in de Volkskrant, Hans van Wolde van Beluga in Maastricht: “van koken word ik helemaal horny. Ik kook vrouwen zo het bed in als ik wil…” Dat doe ik dus ook, maar dan van vermoeidheid na het werkoverleg.

Sinds kort hebben we een registratie-apotheker erbij. Die is op een rijdende trein gesprongen met allemaal vrouwen aan boord. Treinsurfen is een hachelijk avontuur, en dus alle zeilen bijzetten om aan boord te blijven. Praten en breien tegelijkertijd zonder een steek te laten vallen. Want de trein dendert door….

De heren van de Dijk hebben gelijk: ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet alleen.

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl