Ik dacht doe eens gek. De apotheek bestaat 75 jaar en laten we met het team een weekendje weg gaan. De keuze viel uiteindelijk op Londen. De apotheek was 1 juli toch vrijwel onbereikbaar vanwege de kermis. Samen met de 3 collega’s in de buurt zitten we in een cluster, dus zij konden de honneurs waarnemen. Zo ging de deur op vrijdag om 13 uur op slot.
Een weekend met de meiden op stap, wat je dan allemaal meemaakt!

We togen naar Schiphol en ja hoor, eerst werd de bling bling afdeling overvallen. Vervolgens hoefde ik maar op de geur van parfum af te gaan om uit te vinden waar de hele bende gebleven was. En dan vinden ze het ook nog gek dat ik dat allemaal op de gevoelige plaat vastleg.

In Londen stond ons bussie klaar en wij naar het hotel. Onderweg alvast wat highlights gespot. Na een snelle omkleedpartij met de metro naar de Londen Eye. We zouden een champagnevlucht gaan doen. Doorlopen dames anders komen we te laat! Sprintje trekken, om je heen kijken, koppen tellen. Deuren klappen dicht, iedereen in de metro. Gelukkig.
Maar het mocht niet baten. Onze vlucht in de Eye was weg. We waren een kwartier te laat omdat ons draaiboek niet juist was. Shit.
FF je best doen baas en ja hoor. Een uurtje later mochten we mee met de laatste ronde en dat was echt leuk. Londen vanuit de lucht, bubbels erbij. Is everybody happy? Yeahh!!!

Het restaurant wist dat we later zouden komen. No problem sir. Er lagen menukaartjes met de naam van de apotheek erop. Nice. Het was inmiddels 23.45 Nederlandse tijd en we hadden behalve een Marsje niks achter de kiezen. Dan laat zich raden wat de gevolgen zijn van minimaal een halve fles wijn per dame. De stemming werd alsmaar joliger en uitbundiger. Zo pikten wij uiteindelijk nog net de laatste metro mee en sleepten we ons de trap op in het hotel.

De ochtend erna iedereen weer fris, nou ja, aan het ontbijt en met gids door Covent Garden. Leuk leuk. Lunchje bij de Italiaan en toen moest er geshopt worden bij Harrods. Maar die winkel is nogal groot, zoals je weet. Ofwel voordat ze daar eindelijk uit tevoorschijn kwamen was het alweer bijna etenstijd. Dat was sowieso vroeg vanwege theaterbezoek. Na de maaltijd dacht ik even naar dat theater te lopen. Kippeneindje immers. In Soho sloegen we de bocht om en ai, het is keidruk hier. Allemaal mannen. Oh my God, we zijn midden in het enorme straatfeest na de Londense gay pride beland.

En zo moest ik de opgedofte meiden dwars door de massa met halfontblote fitte mannenlijven loodsen. Een zijstraat was er niet. Anderhalve kilometer voetje voor voetje en maar hopen dat ik er onderweg geen kwijt zou raken. De guys zouden in ieder geval niet handtastelijk worden, dat scheelde wel. Achteraf gezien vonden ze het big fun. We zijn in Laren best wel wat extravaganza gewend maar keken toch een beetje onze ogen uit.
Gelukkig nog op tijd bij We will Rock you. Just great. Daarna nog een afzakkertje in de kroeg. De meiden vielen echter om van de slaap. Wat een mutsen.

Zondag als echte Hollanders nog een mooie fietstocht langs alle toeristische hotspots en tot slot een overheerlijke high tea. We kregen niet eens alle scones en sandwiches achter de kiezen. Het was allemaal heel gaaaaaaaaf!

Nothing can beat teamspirit. Die slogan zagen we bij vertrek op de luchthaven van Londen. Aan het eind van de musical stonden we naast elkaar. Met de handjes de lucht in, keken wij elkaar lachend aan, en zongen uit volle borst mee: We are the champions, my friends, and we'll keep on fighting 'till the end, We are the champions, We are the champions, No time for losers, 'Cause we are the champions of the wooooorld. (Queen)

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl