Over 2 weken komt de audit-organisatie weer langs voor onze volgende vuurproef. Ook al hebben we het examen al 5 keer afgelegd, het went nog niet. Telkens weer het gevoel dat we in een beklaagdenbankje zitten en we ons moeten verantwoorden voor datgene wat we wel en wat we niet hebben gedaan.

In de wandelgangen spreek je natuurlijk wel eens met collega’s over de audit. Opvallend gegeven is dat het echt overal anders is. Met de ene lead auditor wordt een boom opgezet over kwaliteitszorg en met de ander is het met de benen op tafel wat van gedachten wisselen; met de ene branchedeskundige is het lekker brainstormen en krijg je tips, de ander loopt als een Sherlock Holmes door je apotheek heen. Ik heb zelfs al vernomen dat ergens de IGZ door de apotheker is ingeschakeld vanwege een verschil van inzicht. Nu dacht ik toch altijd dat HKZ een handvat was om te komen tot een aanvaardbare garantie van kwaliteit maar niet om te gaan muggenziften. Er wordt bij tijd en wijle met 2 maten gemeten, deels ben je overgeleverd aan de waan van de dag of beter: de gedrevenheid van je auditors. En gelooft u dat die groepscertificaten echt overal werken zo als het behoort?

Wat van de een wel mag is volgens de ander uit den boze. Dat levert behoorlijk vermoeiende discussies op. Nu ben ik best bereid handelingen te verrichten wanneer ik overtuigd ben de toegevoegde waarde maar ik ga geen handelingen doen omdat het nu eenmaal volgens de letter moet.
Laat ik het maar larderen met wat voorbeelden. Vindt u het ook echt noodzakelijk om die analysecertificaten te downloaden en 15 jaar te bewaren? Je plukt ze van het net, kijkt ernaar, zet er een poot op, en dat was dat. En als je dan een afwijking vind ga je bellen. Passen ze vervolgens doodleuk het certificaat aan of moet je het anders interpreteren. In de 20 jaar dat ik apotheker ben kan ik mij één recall herinneren van een teerproduct dat al 3 jaar in de handel was. Begrijpt u het nog? Als die grondstoffabrikant ze 15 jaar op internet zet is het toch ook goed? Diezelfde vlieger gaat ook op voor halffabrikaten en doorgeleverde bereidingen. Nog nimmer een recall gezien. Voor mij is dat downloaden dus een onzinnige handeling. En wat te denken van de leveranciersbeoordeling. Na de wetenschappelijke dag der KNMP mag ik geloof ik de (bijna)incidenten ook dubbel gaan melden naast mijn eigen regstratie. Pfff.

Andere vormen van bezigheidstherapie zijn het verzamelen van originele recepten van faxen, het maandelijks tellen van de opiumwetvoorraad, het scheiden van opiumwetrecepten en de eisen die worden gesteld aan de opiumwetrecepten. Als we dat moeten gaan handhaven komt er niks meer doorheen.
De vorige ronde kreeg ik kritiek op het RAL-inzendbeleid van de ad hoc receptuur. We moesten meer kritische bereidingen insturen. Vervolgens braaf aangepast. Krijg je per bereiding een rekeningetje van 400 euri! Ga ik dus 5 jaar lang voor jan-met-de-korte-achternaam recepteren. Het totale HKZ-gebeuren kost me direct en indirect 8 mille per jaar. Kwaliteit heeft zo zijn prijs. Of ik dat ooit terug zie in een tarief?

We moeten ons sterk maken voor kwalitatief hoogwaardige farmaceutische zorg. Certificering draagt daar zeker aan bij. Laten we ons echter niet verleiden tot onzinnige handelingen of kostenopdrijvend werk. Als dat al geschied wil ik wel ergens de rekening kunnen neerleggen.

Carlo Schneider
Laren Nh
info@apotheekkennisbank.nl